١. امر به معروف و نهى از منكر به معناى نظارت عمومى است، يعنى مردم، بر امور جارى نظارت مى‌كنند تا از هرگونه ظلم و فساد و زشتكارى جلوگيرى كنند، و افراد را بر كارهاى نيك و پسنديده و انجام وظايف خود تشويق نمايند.

مقصود از امر به معروف، امر به معروف فردى و لسانى نيست، زيرا افراد فاقد قوّه و قدرت نمى‌توانند حدود الهى را اجرا كنند. حق مظلوم را از ظالم بستانند، بلكه گروهى مى‌توانند اين كار را انجام دهند كه داراى قوّه و قدرت باشند و بتوانند بر اين آرامان جامه عمل بپوشانند.

از امام صادق عليه السّلام سؤال شد: آيا امر به معروف و نهى از منكر بر همه واجب است؟ فرمود: نه. عرض شد: چرا؟ فرمود: اين امر بر كسى واجب مى‌شود كه توانا و نيرومند باشد، و مردم از او اطاعت نمايند. عالم باشد و معروف را از منكر تشخيص بدهد، نه بر شخص ناتوان ....[١] ٢. اولوالامر: در قرآن كريم، به قوّه مجريه با كلمه «اولوالامر»

[١] - وسائل الشيعة، ج ١١، ص ٤٠٠.