جامعه‌شناس باشد تا از وظايف افراد و مصالح و مفاسد آنان، در زندگى اجتماعى و روابط انسان‌ها، به خوبى مطلع باشد و تأثير رفتارهايى مختلف اجتماعى را به خوبى بشناسد و بتواند مصالح و منافع جامعه‌هاى گوناگون را تشخيص دهد و حفظ نمايد.

٢. از هر نوع سودجويى پيراسته باشد

براى واقع‌بينى و حفظ مصالح انسان‌ها، لازم است قانون‌گذار از هر نوع «حب ذات» و سودجويى در تدوين قانون پيراسته باشد، زيرا غريزه «خودخواهى» حجاب ضخيمى در برابر ديدگاه قانون‌گذار پديد مى‌آورد، زيرا يك انسان هرچه هم عادل و دادگر و واقع‌بين و منصف باشد ناخودآگاه تحت تأثير حس «سودجويى» و «حب ذات» قرار مى‌گيرد و از صراط مستقيم عدل منحرف مى‌گردد.

اكنون ببينيم كه اين دو شرط در كدام قانون‌گذار به‌طور كامل جمع است.

شكى نيست كه اگر بنا است شخص قانون‌گذار انسان‌شناس كاملى باشد، انسان‌شناسى كامل‌تر از خدا وجود ندارد.

اتفاقا خود قرآن نيز به همين موضوع اشاره كرده و مى‌فرمايد: