گسترش زندگى اجتماعى بشر بر روى زمين، و برچيده شدن زندگى فردى در جنگل‌ها و بيابان‌ها، حاكى از آن است كه بشر طبعا خواهان زندگى جمعى است تا بر اثر همكارى بر دشوارى‌ها فايق آيد.

از طرف ديگر انسان، طبعا خودخواه است و «حب ذات» براى او يك امر غريزى مى‌باشد و مى‌خواهد همه چيز را در انحصار خويش درآورد و اگر هم روزى به مقررات سنگين اجتماعى تن در مى‌دهد، به خاطر ضرورت و ناچارى است و اگر اين ضرورت نبود هرگز از انحصارطلبى دست برنمى‌داشت به گواه اين‌كه هرگاه فرصتى، بدست بياورد، از تضييع حقوق ديگران خوددارى نمى‌كند.

از اين جهت همه دانشمندان بر اين مطلب، اتفاق نظر دارند كه يك طرح اساسى براى تشكيل اجتماع صحيح انسانى لازم و