در اثناى جنگ‌هاى بين المللى دوم، فكر تأسيس يك جامعه جهانى به صورت واقع‌بينانه‌تر، قوت گرفت، و نقطه اتكايى به نام «سازمان ملل متحد» و «اتحاديه‌هاى بين المللى» به وجود آمد، شالوده اين سازمان در دسامبر ١٩٤٣ ريخته شد و از آن به بعد تا حدودى توانست از بروز جنگ‌هاى خطرناك و خاتمان برانداز در ميان ملل جهان جلوگرى كند و اهداف اين سازمان، در منشورى به نام «منشور ملل متحد» تشريح گرديد. و غالب دول جهان به عضويت آن درآمدند.

تأسيس جامعه ملل و پس از آن، سازمان ملل متحد گامى مثبت در تحقق، يك آرمان بزرگ، به شمار مى‌رود كه چهارده قرن پيش، اسلام آن را پيشنهاد كرده است.

متفكران و سياستمداران بزرگ جهان پيش‌بينى مى‌كنند كه ممكن است سازمانن ملل متحد كه در حقيقت يك پارلمان جهانى است، در آينده به صورت مركز يك «حكومت واحد جهانى» درآيد، و انسان دوستان به جاى تبليغ «ناسيوناليم» به مكتب «انترناسيوناليم» جذب گردند، و وحدت انسان‌ها و برابرى تمام افراد بشر را اعلام بدارند. حالا راه وصول به اين آرمان بزرگ چيست؟ و آيا سازمان ملل متحد به چنين آرزويى مى‌رسد يا نه؟ خود بحث‌