اكنون كه حكومت‌هاى تحميلى، به خاطر تفوق‌طلبى و برترى‌فروشى، از نظر قرآن مطرود مى‌باشند، پس تنها حكومتى از تحت اين‌گونه از آيات بيرون است، كه مورد تأييد و پذيرش مردم باشد به گونه‌اى كه حاكم و رئيس به وسيله مردم برگزيده شود و لااقل مورد پذيرش آنان باشد و به شيوه حكومت مردم بر مردم اداره گردد.

ولى بايد توجه نمود كه اين قسم از حكومت‌ها هرچند مشمول آيه پيش نيستند و تفوق‌طلب به شمار نمى‌آيند ولى مجرد اين‌كه حاكمان اين نوع از حكومت‌ها تفوق‌طلب نمى‌باشند نشانه حقانيت آن نيست، بلكه بايد به حكم اين‌كه حكومت از آن خدا است، مورد تأييد خدا نيز قرار گيرد.

مگر نه اين است كه حكومت از نظر عقل و قرآن مخصوص خدا است؟ و حكومت فرد و يا گروه بايد به تصويب او برسد؟ اكنون بايد ديد كه اسلام حكومت‌هاى منتخب ملت‌ها را پذيرفته است، به گونه‌اى كه پس از گزينش و پذيرش، فرمان و دستور آنان لازم الاتباع باشد، و مخالفت با آن حرام اعلام گردد؟

آيا اسلام به مردم اين اجازه را داده است كه دولتى را برگزيند، و