مسلّما آيه ناظر به خواندن نماز و دادن زكات نيست، زيرا پيامبر صلى اللّه عليه و اله و سلم در اين موارد، امر و نهيى ندارد، بلكه در اين مورد بيانگر حكم خداست. مورد آيه در جايى است كه پيامبر صلى اللّه عليه و اله و سلم به عنوان يك فرد سياستمدار و حاكم، دستور مى‌دهد كه مردم به جهاد بروند يا فلان كارى انجام دهند و امثال آن.

حكومت امامان نيز چنان‌كه حديث غدير و غيره از آن حاكى است، از همين مقوله است. اين افراد مستقيما از طرف خدا تعيين مى‌شوند.

٢. در جايى كه از جانب خدا فرد معينى براى حكومت معرفى نشود ولى خصوصيات حاكم به صورت كلى بيان گردد؛ حكومت فردى كه واجد اين خصوصيات باشد، مورد رضاى خدا خواهد بود.

و در حقيقت، هردو قسم جنبه تنصيصى دارد، ولى اوّلى تنصيص بر اسم و دومى تنصيص بر اوصاف و ويژگى‌هاست، چنان كه در غيبت امام معصوم، شيوه حكومت از قسم دوم است، زيرا اوصاف حاكم اسلامى در روايات وارد شده كه از آن به «فقيه جامع الشرايط» تعبير مى‌شود، بنابراين حكومتى كه زير نظر چنين فردى‌