در مصنف عبدالرزاق (٣/ ١١٣) به شماره ٤٩٧٤ مسندا از على نقل شده است كه در نماز صبح و نماز وتر پيش از ركوع قنوت مى‌نمود و عوف به من خبر داد كه على قبل از ركوع، قنوت مى‌نمود و در همين كتاب (٣/ ١١٣) به ٤٩٧٦ به سند خود از عبدالله بن معقل كه على در نماز مغرب قنوت كرد و بر مردى و همراهان او نفرين كرد و قنوت او پيش از ركوع بود[١].

در مغنى (١/ ٨٣٢) از عمر رضى الله عنه روايت شده كه هرگاه از قرائت فارغ مى‌شد، تكبير مى‌گفت. بعد قنوت مى‌كرد بعد وقتى مى‌خواست ركوع كند، تكبير مى‌گفت و اين كار از على و ابن مسعود و براء ... نيز روايت شده است.

در مصنف ابى شيبه (٢/ ١٠٧) به شماره ٧٠٤٠ به سند خود از حارث، روايت كرده كه على قنوت را به تكبير افتتاح مى‌كرد.

در سنن كبراى بيهقى (ج ٢/ ٢١١ و ٢١٢) آمده است: مگر شمارى از صحابه رضى الله تعالى عنهم-

رفعوا ايديهم فى القنوت،

با آن‌چه كه روايت كرده‌ايم از انس بن مالك از نبى (ص) ... در پاورقى از سنن دار قطنى به سند متصل از براء بن عازب، نقل مى‌كند:

كان رسول الله صلى الله عليه و سلم لا يصلى مكتوبة الاقنت فيها.

(ص ١٥٣ الى ١٥٨ من فقه الآل).

آثار در مورد قنوت زياد و ما مقدارى از آن‌ها را در اين‌جا نقل كرديم.

[١] . مسلما نفرين او بر كسانى بوده كه با او جنگيده‌اند.