لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ، ثابت است.

بلكه مراد حجيت منصوص و مخصوصى است كه به نص خاص ثابت شده باشد و به عبارت روشن‌تر، آيا رسول خدا (ص) اقوال و فتاوى اهل البيت خود را، بر امت خود حجت قرار داده است يا نه؟ عمده اين كه احاديث مرويه از طريق اهل سنت، چه دلالتى بر اين موضوع دارد؟

به احاديث زير توجه كنيد كه مدلول آن‌ها چيست؟

اول؛ «ابن جوزى» در تذكره در خواص الائمه ص ١٣٨، بيرون آورده خطبه‌اى از اميرالمؤمنين را با سند آن، در مدح حضرت پيامبر (ص)؛ پس خداوند به پيامبر فرمود: تو مختارى و پيش تو نورها به وديعت سپرده شده و اهل بيت خود را بيرق هدايت نصب كن و به وديعت بگذار اسرار آنان را از سر من؛ به گونه‌اى كه بر آنان مشكل نگردد مطلب باريكى و غايب نشود از آنان مطلب پنهانى و قرار بده آنان را حجت من بر مخلوق من ... پس، ما نورهاى آسمان‌ها و زمين و كشتى‌هاى نجات هستيم و در بين ما است مكنون علم ....

دوم؛ اخرج القندوزى در ينابيع ص ٦٢ از مناقب با اسناد از ابى زبير مكى، از جابر عبدالله انصارى رضى الله عنهما قال:

قال‌