همه‌ى مسلمانان در اصول دين اتفاق نظر دارند و اصول دين عبارت از ايمان به وجود خداوند عليم، قدير، حى، حكيم، مدرك و مريد واجب الوجود (بى‌اول، و آخر يعنى ازلى و ابدى) كه شريكى در ذات و صفات و افعال (خلقت، و تدبير و رزق) و عبادت ندارد. و اعتقاد به نبوت‌هاى انبياء و رسالت‌هاى رسولان و شرايع و كتب آنان، خصوصاً ايمان به خاتميت نبوت و رسالت حضرت محمد بن عبدالله (ص) و كتاب او، قرآن مجيد و بقاى دين اسلام تا روز قيامت و اعتقاد به معاد جسمانى مى‌باشد.

در قسمت فروع اعتقادى همان‌گونه كه در كتاب‌هاى ديگرم نوشته‌ام بين شيعه و اهل سنت تا حدود زيادى بحمدالله موافقت وجود دارد. بلى در بعضى از فروع اعتقادى نيز اختلاف وجود دارد؛ مانند اين كه خداوند ديدنى نيست و در دنيا و آخرت ديده نمى‌شود و ديدن او عقلًا ممتنع است كه شيعه اماميه و معتزله و بعضى از دانشمندان اهل سنت مانند «فريد و جدى مصرى» صاحب كتاب بزرگ دايره المعارف قرن بيست و غيرهم و فلاسفه اسلامى معتقدند، ولى معظم اهل سنت آن را محال ندانسته و وقوع آن را در قيامت به استناد احاديث قبول دارند كه اختلاف در اين مورد و ساير موارد مشابه، به دين و تقواى آدمى ضرر نمى‌رساند.

قسمت سوم: دروغ‌هايى كه از يك عده نويسندگان شديد التعصب كه با ضعف تقواى دينى و محدوديت عقلى و فكرى‌