گزيدهاى از فقه الآل در كتب اهل سنت - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٩٧ - ٩ - جواز ترك قول الصحابه
خود اقوال او را بر مردم حجت گردانيده و اطاعت از او را اطاعت از خداوند دانسته و پيروى او را علامت محبت با خداوند دانسته است.
٢- اقوال صحابه به عنوان يك نظر اجتهادى مطرح است و بر ديگران هيچ گونه حجيتى تعبدا ندارد و تنها منقولات آنان از رسول خدا در فرض و ثاقتشان، ثابت است و به عبارت ديگر راويان عدول و ثاقت چه صحابه و چه تابعين و چه تابعين تابعين ... آنچه را كه از محسوسات نقل مىكنند، به طورى كه در اصول فقه ذكر شده، معتبر است. و اما حدسيات آنان مربوط به اجتهاد آنان است و دانشمند محقق بايد خود به تحقيق بپردازد و تابع دليل باشد و تقليد كسى بر او واجب نيست.
٣- در فصل سوم ثابت شد كه قول اميرالمؤمنين على (ع) و عترت و اهل بيت (ع) از جانب حضرت پيامبر بزرگوار حجت قرار داده شده همانگونه كه نصوص و ظواهر قرآن حجت مىباشد و براى دانشمندان مخالفت با اقوال آنان جايز نيست و الله ولى التوفيق.
و اما آنچه را كه ابوعمر (ره) در مورد ترك فتاوى على (ع) گفته است، بايد تفصيلات آن در غير اين كتاب مورد بررسى قرار گيرد و در پايان تحقيق هر چه از على (ع) ثابت و بىمعارض و بىقرينه صارفه باشد، بايد آن را لزوما قبول نمود.