فوايد دمشقيه - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٨٤ - مطلب پنجم زندگانى بدون ديانت
مطلب پنجم: زندگانى بدون ديانت
قبلًا به اين نتيجه رسيديم كه خداوند انسان را براى تكامل و رشد روحانى خلق نموده است و اين هدف بدون تدين و تعبد ميسور نيست[١].
اساسا سرشت آدمى به نحوى است كه نياز او را به ايمان و انقياد به مبدأ آفرينش تثبيت مىكند فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفاً فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ (روم ٣٠).
اگر اين نياز را در قالب برهان نتوانيم بيان كنيم يكى نيست چون آن را در آينه و وجدان خود مشاهده مىكنيم و امور وجدانى مانند محبت و عئاوت، و شرور و غم گرسنگى و سيرى و سيرابى، ترس و شجاعت و امثال آنها به برهان درك نمىشود نيازى هم به استدلال عقلى ندارد. آفتاب آمد دليل آفتاب.
[١] . جزء دوم هدف همه اديان، عدالت اجتماعى است لقد ارسلنا رسنا بالبينات و انزلنا معهم الكتاب و الميزان ليقوم الناس بالقسط.