٢- أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يَزْعُمُونَ أَنَّهُمْ آمَنُوا بِما أُنْزِلَ إِلَيْكَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ يُرِيدُونَ أَنْ يَتَحاكَمُوا إِلَى الطَّاغُوتِ وَ قَدْ أُمِرُوا أَنْ يَكْفُرُوا بِهِ وَ يُرِيدُ الشَّيْطانُ أَنْ يُضِلَّهُمْ ضَلالًا بَعِيداً (نساء ٦٠)

آيا نمى‌بينى كسانى را كه مى‌پندارند كه به آن‌چه براى تو نازل كرده‌ايم و به چيزى كه پيش از تو فرستاده‌ايم ايمان آورده‌اند. اين كه براى داورى به سوى طاغوت مى‌روند در حالى كه امر شده‌اند به طاغوت كافر شوند و شيطان مى‌خواهد آنان را گمراه سازد.

(فصل چهارم) در تطبيق قانون و تشويق به آن همه برابرند.

كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ تَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ (آل عمران ١١٠)

اين آيه حضور مردم را در همه صحنه‌هاى اجتماعى تداوم مى‌بخشد و از تك‌روى و ديكتاتورى زمامدار جلوگيرى مى‌كند بلى وجوب امر به معروف و نهى از منكر كفايى مى‌باشد نه عينى اگر جمعى به حد كفايت قيام كردند از ديگران ساقط مى‌شود.

وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ‌ (آل عمران ١٠٤).

(فصل پنجم) در تطبيق قانون نبايد روابط به جاى ضوابط مد نظر قرار گيرد