رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢١٧ - صحبت با دوست

خوشبختى جانست كه قربان تو باشد

از صومعه بيزارم و ز خرقه و دستار

زين بعد نگردم پى صوفى ريا كار

در ميكده بهتر كه شوم نشه و خمار

نامم به صف اقدس رندان تو باشد

حرثم به مكانى است كه باران تو باشد

اين موقف ما جاى اقامت نتوان بود

اين مسلك ما راه سعادت نتوان بود

اين زهد به جز رمز شقاوت نتوان بود

خوشبخت مهاجر كه به هجران تو باشد

شادى و فرح خاصه ياران تو باشد

صبر از دل من رفت ديگر باز نيايد

عمرم به عبث رفت و ديگر باز نيايد

خوشبختى من رفت ديگر باز نيايد

الا كه روانم به گلستان تو باشد

پروانه آن شمع شبستان تو باشد

زين دير نديديم وفايى به زمان ها

از خار مغيلان نرسيديم به گل ها

كرديم ز هجرانش ما پاره گريبان ها

آيا چه كند تا كه ز خاصان تو باشد

با وجد و طرب بلبل بستان تو باشد

اى سرور دل از كرمت لطف به ما كن‌

از وصل خودت اين همه امراض دوا كن‌

از جمله اغيار مرا زود جدا كن‌

در سلك فناء محو زنخدان تو باشد

بى توشه و بى زاد ز اسيران تو باشد

پا بند مصيبت بشو از بار محبت‌

آخر برسى از كرمش راه سعادت‌

زين راه كه روى نيست به جز رمز شقاوت‌

اى دوست چه وقت «محسنى» از آن تو باشد

يك مخلص ناچيز ز خاصان تو باشد