رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٣١ - اديب فرا هانى

خاك راهى كه بر آن مى گذرى ساكن باش‌

كه عيون است و جفون است، و وجوه است و خدود

خاك مصر طرب انگيز همان است كه بود.

خاك مصر است ولى بر سر فرعون وجنود

اين همان چشمه ى خورشيد جهان افروز است‌

كه همى تافت بر آرا مگه ى عاد و ثمود

دنيا آنقدر ندارد كه به او رشك برى‌

اى برادر كه نه محسود بماند نه حسود

دست حاجت چو برى پيش خداوندى بُر

كه كريم است و غفور است و رحيم است و دود

از ثرى تا به ثريا، به عبوديت او

همه در ذكر مناجات و قيامند وقعود

كرمش نا متناهى، نعمش، بى پايان‌

هيچ خواهنده ازين در، نرود بى مقصود

اى برده ز گُل، رويت، رونق ز گُلستانها

وين قامت دلجويت پيرايه‌ى بستانها

در حُسن و دل آرائى سر دفتر زيبائى‌

اى شمع دل افروزت خورشيد شبستانها

بستان حسينى را، پر سنبل و نسرين بين‌

به به چه گُلستانى پر لاله و ريحانها

عشقت ز دل عاشق، هر گز نرود بيرون‌

ثبت است حديث تو بر صفحه دورانها

آن دل كه تو را جويد، دست از همه جا شويد

دل از تو چنان گيرد، اين بى سرو سامانها

در محفل ما امشب، اى ماه تو تجلى كن‌

گر دور رخسارت، شد پاره گريبانها

از داغ دلت بشگفت، بس لاله در اين وادى‌

از خون تو شد رنگين، اين دشت وبيابانها

شاهى كه شهان يكسر، سربرده بدرگاه اش‌

تا خاك رواقش را، روبند بمژگانها