رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٣٠ - اديب فرا هانى

گفتا برو چو خاك تحمل كن اى فقيه‌

يا هر چه هرخوانده‌اى همه را زيرخاك كن‌

ايها المغرور فى دار الغرور

فاعتبر من حال اصحاب القبور

دل منه غافل بدنياى دنى‌

چون در او اخر نباشى ماند نى‌

انما الدنيا كبيت العنكبوت‌

دار فانى كل من فيها يموت‌

است دنيا همچو درياى عميق‌

خلق عالم اندرين دنيا غريق‌

جمله مات و محو و سرگردان او

درسراغ ساحل وپهناى او

نزد عاقل نيست دنيا چون خسى‌

بر سر پل، جانه نسازد عاقلى‌

پيره زالى غرق زيو و زيور است‌

يا مگر ديوى كريهُ المنظر است‌

است باغى خالى از نخل مراد

يا چراغى روشن اندر راه باد

دل به دنيا بستن، عين جاهليست‌

عشق با ديوانه، دور از عاقليست‌

پس بيا بشنو زمن اى هوشمند

تا توانى دل بمهر او مبند.

شرف مرد به جود است و كرامت به سجود

هر كه اين هردو ندارد، عدمش به ز وجود

اى كه در نعمت و نازى به جهان غره مشو

كه محال است درين مرحله، امكان خلود

اى كه در شدت فقرى و پريشانى حال‌

صبر كن كين دوسه روزى بسرآيد معدود