رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٢٨ - اديب فرا هانى

با ناله و افسوس درين دير سپنجيم‌

چون زلف عروسان همه در چين و شكنجيم‌

هم سوخت، كاشانه وهم باخته گنجيم‌

مائيم كه در سوك و طرب قافيه سنجيم‌

جغديم به ويرانه هزاريم به گهزار.

افسوس كه اين مرزعه را آب گرفته‌

دهقان مصيبت زده را خواب گرفته‌

خون دِل ما رنگ مى ناب گرفته‌

وزسوزش تب، پيكرمان تاب گرفته‌

رخسار هنر گونه مهتاب گرفته‌

چشمان خِرد پرده ز خوناب گرفته‌

ثروت شده بيمايه، صحت شده بيمار.

اى مقصد ايجاد، سر از خاك بدر كن‌

زين پاك زمين مردم نا پاك بدركن‌

از كشور جم، لشكر ضحّاك بدركن‌

از مغر خِرد، نشّه ى ترياك بدركن‌

اين جوق شغالان را از تاك بدركن‌

از مزرع دين، اين خَس و خاشاك بدركن‌

وز گله ى اغنام، بران گرگ ستم كار.

اى قاضى مطلق كه تو سالار قضايى‌

وى قائم برحق كه در اين خانه خدايى‌

تو حافظ ارضى، و نگهدار سمايى‌

بر لوح مه و مهر فروغى و ضيايى‌

در كشور تجريد مهين راه نمائى‌

بر لشكر توحيد امير الامرائى‌

حق را، تو ظهير استى دين را تو نگهدار.

أبرى شده بالا و گرفته است فضا را

از دود و شرر، تيره نموده است هوا را

آتش زده سُكان زمين را و سماء را

سوزانده به چرخ اختر، در خاك گياه را

اى واسطه رحمت حق ما بار خد را

زين خاك بگردان ره‌ى طوفان بلا را

بشكاف زهم سينه ى اين ابر شرريار.

روضه روحت بشب سبزه، شجر مى‌كند

وين شجر جاويدان زود ثمر مى كند