رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٢٧ - اديب فرا هانى

اى مه ى عالم امكان و به عشاق خليق‌

در فراق تو بود، ناله ى من زارو، شهيق‌

«محسنى» غافل از جان و بقد تو دقيق‌

تا بيائى به سرش آمدنت روح صديق‌

ماييم كه از پادشاهان باج گرفتيم‌

زان پس كه ز ايشان كمر و تاج گرفتيم‌

ديهم و سرير از گهر وعاج گرفيتم‌

اموال و ذخائر شان بتاراج گرفتيم‌

وز پيكر شان ديبه و ديباج گرفتيم‌

مائيم كه از دريه امواج گرفتيم‌

انديشه نكرديم ز طوفان و ز تيار.

در چين وختن، ولوله، از هيبت ما بود

در مصر وعدن غلغله از شوكت ما بود

در اندلس و روم، عيان قدرت ما بود

قرناطه و اشبيليه در طاعت ما بود

صقليه نهان در كنف رأيت ما بود

فرمان همايون قضا رأيت ما بود

جارى بزمين و فلك و ثابت و سيار.

خاك عرب از مشرق اقصى گذرانديم‌

وزناحيه غرب، با فريقيه رانديم‌

درياى شمالى را بر شرق نشانديم‌

وز بحر جنوبى بفلك گرد، فشانديم‌

هند از كف هندو، ختن، از تُرك ستانديم‌

مائيم كه از خاك بر افلاك رسانديم‌

نام و هنر و رسم و كرم را، بسزاوار.

چون برّه ى بيچاره به چوپانش نه پيوست‌

از بيم بصحرا نه خسبيد و نه بنشست‌

خرسى به شكار آمد و بازويش فرو بست‌

با ناخن و دندان ستخوانش همه بشكست‌

شد بّره ى ما، طعمه ى آن خرس زَبَر دست‌

افسوس از آن بّره نوزادِه سر مست‌

فرياد از آن خرس كهن سال شكم خوار.

امروز گرفتار غم و محنت و رنجيم‌

دردا وفره باخته اندر شش و پنجيم‌