رنگارنگ يا کشکول درويشي - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٣٤ - اشعار خاتمة الكتاب

دانم به زير خاك شود عمر من تباه‌

آخر به يادگار بماند خطم سياه‌

اى هركه اين بخواند و بر من كند دعا

يارب عفوش كن به قيامت همه گناه‌

روزى كه نه شادى و نه غم ماند

نه دست و قلم نه جان و تن ماند

بر خاطر دوستان دهد ياد مرا

خطى كه به ياد گار از من ماند

غرض نقشى است كز ما ياد ماند

كه هستى را نمى بينم بقايى‌

مگر صاحب دلى روزى به رحمت‌

كند در حق اين مسكين دعايى‌

بماند سال ها اين نظم و تركيب‌

زما هر ذره خاك افتد به جايى‌

لعل الهى يعفو عنى لفضله‌

و يغفرتقصيرى و سوء فعاليا

اموت و يبقى لما قد كتبته‌

فياليت من يقرء كتابى دعا ليا

هركه ما را كند به نيكى ياد

يادش اندر جهان به نيكى باد

اين نبشتم تا بماند يادگار

من نمانم اين بماند يادگار

مى‌شوم با درد دل در زير گل‌

كس نداند حال من جز كردگار

نويسنده باد از جهان بى نياز

و خواننده را نيز عمرش دراز

به يادگار نوشتم من اين كتابت را

وگرنه اين خط من لايق كتابت نيست‌