امروز اگر كسى از خاندان ما خروج كند شما را بچه چيز دعوت خواهد كرد، بسوى (الرضا) از آل محمد (ص) كه ما بشما اعلان ميكنيم به اين اقدام راضى نيستيم و آن خروج‌كننده نافرمانى ما را مينمايد ص ٣٦ ج ١١ الوسايل.

اولا اين روايت مربوط بزمان امام صادق (ع) است و عموميتى نسبت بزمانهاى آينده ندارد و روى شرايط خاص زمانى از خروج و مبارزه مسلحانه نهى شده است شرايطى كه هميشه در تغيير است حتى در دوره خود امام صادق (ع) و لذا آنحضرت بر عمومى انقلابى خود زيد عليه الرحمة اعتراض نفرموده است (دقت شود)

ثانيا بعيد نيست نهى مخصوص به شيعه بوده كه براى حق امامت عليه خلفاى بنى اميه و بنى عباس قيام ميكردند و شيعه در آن مو- قع اقليتى بوده‌اند كه امكان برقرارى نظام دلخواه‌شان ممكن نبوده است و بيهوده بريختن خونهاى آنان و حتى بشهادت و يا توجه خطرات كلى بامام (ع) منجر ميشد.

خلفاى بنى اميه و بنى عباس هرچند كه بضوابط اسلامى مقيد نبودند و همين سلسله بودند كه دين را از سياست جدا كردندت و با اينكه بنام دين حكومت ميكردند، دين را در ميان مساجد محبوس كردند ولى بدبختانه عامه مردم آنان را زمامداران قانونى و امير- المؤمنين ميپنداشتند، بنابرين بعدى نداشت كه قيام عليه آنان بدرگيرى داخلى يعنى جنگ بين شيعه و سنى منجر ميشد كه ائمه اهل البيت شديدا مخالف آن بودند، مدعاى ما در اين قيام اينست كه سنى و شيعه دست بدست هم داده بنام اسلام قيام كنند و حكومتهاى فاسد و فاجرى را كه از اسلام دورى ميكنند و يا بعبارت- ديگر اسلام را از ميان ملتها دور ميكنند از ميان بردارند.

(دوم) مرفوعه ربعى عن السجاد (ع) بخدا سوگند كسى از ما قبل از- خروج قائم خروج ننمايد مگر اينكه مانند جوجه پرنده باشد كه پيش از بال درآوردن (بحد متعارف) از لانه خود پرواز كند و بچه‌ها او را- بگيرند و با او بازى نمايند (ص ٣٦ ج ١١ الوسايل)