جهاد اسلامى در عصر حاضر - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٩٤ - فصل بيست و يكم غنايم جنگى

بنابراين لشكريان مسلمان قبل از قسمت غنايم، نبايد كه در آنها تصرف نمايند و مرتكب حرام شوند و فضيلت جهاد خود را لكه‌دار نمايند.

ازين قانون فقط يك مورد استثنا شده است و ان طعام خوراكى مجاهدين و حيوانات آنان در سرزمين دشمن است، رواياتى از طريق اهل سنت وارد شده سات و لذا مالك در موطأ گفته است كه لشكريان مى‌توانند از غذاى كفار باندازه احتياج بخورند و مى‌توانند كه حيوانات حلال‌گوشت را قبل از قسمت، ذبح و از گوشت آن استفاده برند ولى ذخيره نكنند كه بخانه‌هاى شان ببرند. ص ٦٨٣ ج ٢ فقه السنه‌

اين حكم را جمعى از فقهاى شيعه نيز قبول كرده‌اند بلكه از علامه حلى در محكى منتهى و تذكره ظاهر مى‌شود كه حكم مزبور مورد اجماع شيعه و سنى مى‌باشد: اجمع اهل العلم على جواز التصرف فى الطعام و علف الدواب الا من شد. هرچند كه محقق در شرايع ظاهرا توقف كرده است. و فى الجواهر ص ١٤٨ ج ٢١:

لخبر مسعدة بن صدقة ... و غيره من النصوص المعتضده بقاعدة العسر و الحرج خصوصا العلف و نحوه مما لا يمكن نقله الى دار- الحرب و لا شراؤه و لو لعدم الثمن.

ولى روايت مذكور سندا و دلالة ضعيف است. و ممكن است كه اصل جواز خوردن را به سيره ثابت نمود و الله العالم‌

بلى بايد در فرض جواز به مقدار متيقن اكتفا نمود و در فرض شك بايد از خوردن آن اجتناب نمود و آن را جزء غنيمت مشتركه به حساب آورد[١]

ب- غنايم بر سه‌گونه است:

زمين‌ها

انسان مانند زن، طفل، مرد

اموال منقول‌

[١] ص ١٤٩ و ص ١٥٠ ج ٢١ جواهر الكلام ملاحظه شود