گوشهايشان نمى‌تواند بشنود، و آن برنامه، برنامه اسلام است. اسلامى كه مى‌گويد كه همه را بايد رفض‌ [١] كنيد، خودتان بايد باشيد. اسلامى كه مى‌گويد كه اگر كسى با يك جناح از چپ و راست مُوادّه‌ [٢] داشته باشد، اين محاربه با خدا دارد. اينها از اين مى‌ترسند. از اين مى‌ترسند كه اين نزاع به جاهاى ديگر برسد و رسيده الحمد للَّه، و دنبال كنيد كه برسد به همه جا، درست برسد. دنبال كنيد كه دنيا بفهمد شما چه كرديد و تبليغات زياد خارجيها را خنثى كنيد. الآن سرتاسر، سرتاسر دنيا تبليغ بر ضد شما مى‌كنند، الّا كمى، كمى هست ملتها با شمايند. هر كس نداى شما را شنيده فهميده شما چه مى‌گوييد، با شماست.

آنها هم كه ندايتان را فهميدند و فهميدند هم چه مى‌گوييد، لكن اين را مخالف با سلطنت خودشان مى‌دانند، مخالف با رئيس جمهور خودشان مى‌دانند، مخالف با منافع خودشان مى‌دانند، آنها هم با شما دشمن‌اند. ملتهاى ضعيف هر كه حرف شما را شنيده با شما موافق است. اينهايى كه در خارج رفته‌اند، هر جا رفته‌اند اينها، وقتى كه مى‌آيند مى‌گويند كه ملتها همه عاشق ايران‌اند. ايران را مى‌خواهند. چشم اميد به ايران بسته‌اند. استقامت كند ملت ما. استقامت كند دانشگاه ما. استقامت كند حوزه‌هاى علمى قديمه ما. استقامت كنند ارتش و همه چيز ما؛ ملت ما. كه استقامت اسباب اين مى‌شود كه ادامه پيدا كند اين نهضت و انقلاب، و به همه جا سرايت كند. جمله‌ فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ‌ در دو جاى قرآن هست. يك جا در سوره شورى‌ [٣] يك جا هم در سوره «هود». [٤] لكن پيغمبر اكرم مى‌فرمايد- كه نقل مى‌كنند كه- فرموده است:

شَيَّبَتْني سوُرَة هُود لِمَكان. [٥]

اين آيه، چرا سوره هود را گفت؟ براى اينكه، سوره هود يك ذيلى دارد و آن اين است كه: فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ‌ [٦] استقامت، خواسته است كه ملتها مستقيم باشند. كسانى كه به پيغمبر گرايش پيدا

[١] رفض (به فتح را، و سكون فا): واگذاشتن، ترك كردن، دور افكندن، رد كردن‌

[٢] مواده: دوستى، محبت، مهربانى‌

[٣] سوره شورى‌، چهل و دومين سوره قرآن مجيد، داراى ٥٣ آيه و در مكه مكرمه نازل شده است‌

[٤] سوره «هود» يازدهمين سوره قرآن مجيد، داراى ١٢٣ آيه و در مكه مكرمه نازل شده است‌

[٥] «سوره هود به خاطر اين آيه‌ فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ‌، مرا پير كرد»

[٦] سوره هود، آيه ١١٢: «فَاسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ مَنْ تابَ مَعَكَ وَ لا تَطْغَوْا إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ- پس اى رسول ما، تو چنانكه مأمورى استقامت و پايدارى كن و كسى كه به همراهى تو، به خدا رجوع كرد (نيز پايدار باشد) و هيچ از حدود الهى تجاوز نكنيد، كه خدا به هر چه شما مى‌كنيد بصير و داناست».

اين موضوع در سوره «شورى‌» به اين صورت آمده است: «فَلِذلِكَ فَادْعُ وَ اسْتَقِمْ كَما أُمِرْتَ وَ لا تَتَّبِعْ أَهْواءَهُمْ وَ قُلْ آمَنْتُ بِما أَنْزَلَ اللَّهُ مِنْ كِتابٍ وَ أُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ رَبُّنا وَ رَبُّكُمْ لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ لا حُجَّةَ بَيْنَنا وَ بَيْنَكُمُ اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنا وَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ- بدين سبب، اى رسول، تو همه را به دين اسلام و كلمه توحيد دعوت كن و چنانكه مأمورى پايدارى كن و پيرو هواى نفس مردم مباش، و به امت بگو كه من به كتابى كه خدا فرستاده ايمان آورده‌ام و مأمورم كه ميان شما به عدالت حكم كنم، خداى يگانه، پروردگار همه ما و شماست و پاداش عمل ما بر ما و عمل شما بر شماست و (پس از تبليغ رسالت) هيچ حجت و گفتگويى بين ما و شما باقى نيست. خدا (روز جزا) ميان ما جمع كند و به سوى او همه بازمى‌گرديم».