ماست كه ما را محجوب نموده، «تو خود حجاب خودى حافظ از ميان برخيز» [١] به او پناه ببريم و از او- تبارك و تعالى- با تضرّع و ابتهال بخواهيم كه ما را از حجاب‌ها نجات دهد:

إلهى هَبْ لى‌ كَمالَ الانْقِطاعِ الَيْكَ، وَ انِرْ أَبْصارَ قُلُوبِنا بِضِياءِ نَظَرِها الَيْكَ حَتّى‌ تَخْرِقَ أَبْصارُ الْقُلُوبِ حُجُبَ النُّورِ فَتَصِلَ الى‌ مَعْدِنِ الْعَظَمَةِ، وَ تَصِيرَ ارْواحُنا مُعَلَّقَةً بِعِزِّ قُدْسِكَ، الهى‌ وَ اجْعَلْنى‌ مِمَّنْ نادَيْتَهُ فَأَجابَكَ وَ لاحَظْتَهُ فَصَعِقَ لِجَلالِكَ. [٢]

پسرم! ما هنوز در قيد حجاب‌هاى ظلمانى هستيم و پس از آنها حجاب‌هاى نور است، و ما محجوبان هنوز اندر خم يك كوچه‌ايم.

پسرم! سعى كن اگر از اهل مقامات معنوى نيستى انكار مقامات روحانى و عرفانى را نكنى كه از بزرگ ترين حيله‌هاى شيطان و نفس اماره كه انسان را از تمام مدارج انسانى و مقامات روحانى بازمى‌دارد، وادارى اوست به انكار و احياناً به استهزاى سلوك إلى اللَّه كه منجر به خصومت و ضديت با آن شود و آنچه تمام انبياى عظام- صلوات الله عليهم- و اولياى كرام- سلام الله عليهم- و كتب آسمانى خصوصاً قرآن كريم كتاب جاويد انسان‌ساز، براى آن به وجود آمده‌اند در نطفه خفه شود.

قرآن اين كتاب معرفة اللَّه و طريق سلوك به او، با دست دوستان جاهل از طريق خود به انحراف و انزوا كشيده شد و آراى انحرافى و تفسيرهاى به رأى كه آن همه ائمه اسلام- عليهم السلام- از آن نهى فرمودند، در آن راه يافت و هر كس با نفسانيّت خود در آن تصرّف نمود. اين كتاب عزيز در محيطى و عصرى نازل شد كه تاريك ترين محيط و عقب افتاده ترين مردم در آن زندگى مى‌كردند و به دست كسى و قلب الهى كسى نازل شد كه زندگى خود را در آن محيط ادامه مى‌داد، و در آن حقايق و معارفى است كه در

[١] ديوان حافظ

[٢] بارالها بريدگى كامل (از تعلّقات) را براى توجه به خودت ارزانيم فرما، و چشم دلهايمان را به فروغ نظر كردن به خودت روشن گردان، تا ديدگان دل، پرده‌هاى نور را دريده و به معدن عظمت و جلال برسد، و جانهايمان به عزّ قدس تو تعلّق يابند.

الها، مرا در شمار آنان قرار ده كه صدا زدى پس پاسخت داد و نيم نگاهى به آنان كردى پس در برابر جلال تو مدهوش شدند. إقبال الأعمال: ٦٨٧.