حسين اردنى‌ [١] است كه پس از تجربه برادر جنايتكارش‌ [٢]، از خواب خرگوشى بر نخواسته و داوطلب جنگ با اسلام و قرآن كريم شده و پيش قدم براى نامنويسى در اين جنايت و خيانت بر ملت و ارتش خود گرديده است. غافل از آنكه علاوه بر آنكه ملت اردن مسلمان است و هر گز با اسلام به جنگ برنخواهد خواست و در اين اسم‌نويسى توفيقى پيدا نخواهد كرد، سرنوشت او همان سرنوشت شاه مخلوع با آن قدرت بزرگ شيطانى و پشتيبانى قدرتهاى بزرگ و كوچك خواهد بود، چنانچه سرنوشت صدام به خواست خداوند قادر همان است. اينان نمى‌دانند قيام يك ملت منسجم از مرد و زن، كوچك و بزرگ، يعنى چه. و نمى‌دانند ملتى كه براى خدا و نصرت احكام آسمانى او و نجات مظلومان و محرومان قيام نموده نصرت خداوند قادر را با خود دارد. من به حسب وظيفه اسلامى و انسانى او را نصيحت مى‌كنم كه گول وعده‌هاى شيطان بزرگ را نخورد، و خود را با جنود خداوند قهّار درگير نسازد؛ و به جاى اين حركت سفيهانه غير اسلامى، ارتش خود را براى نجات بيت المقدس مجهز كند كه نفع خود و ملت عرب و اسلام در آن است؛ و الّا بازى كردن با آتش و مقابله با قدرت اسلام عواقبى دردناك دارد. و ملت و دولت ايران نمى‌خواهند كه به كشورهاى اسلام صدمه و ضررى وارد شود؛ بلكه مى‌خواهند همه به برادرى در مقابل دشمنان اسلام، خصوصاً اسرائيل، دشمن سرسخت اسلام و عرب، ايستاده و چپاولگران جهانخوار را از سلطه بر كشورهاى اسلامى و مسلمانان و مستضعفان بازدارند و دست چپاولگران و ستمكاران را قطع كنند.

اكنون در آغاز چهارمين سال پيروزى اسلام در كشور عزيزمان لازم است تذكراتى هر چند تكرارى عرض نمايم‌ فَإِنَّ الذِّكْرى‌ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِينَ‌ [٣]:

١- نصرت حق تعالى از كشور اسلامى ما و هر كشور اسلامى مشروط است به نصرت دادن كشور و كشورها به دين مبين اسلام و احكام مترقى آن، كه نصرت مظلومان و

[١] ملك حسين، پادشاه اردن‌

[٢] اشاره به صدام حسين، رئيس جمهور عراق‌

[٣] سوره ذاريات، آيه ٥٥: «هر آينه تذكر، مؤمنان را سودمند افتد».