صحيفه امام - الخميني، السيد روح الله - الصفحة ٤٠٥ - ورود در جنگ براى اداى تكليف

بكنيم! آن وقت در ضمن اينكه اسلام راستين را مى‌خواهند چه بكنند، اين آدمكشى‌ها و اين بساط را، همه را آنها راه مى‌اندازند به اسم «اسلام راستين».

ورود در جنگ براى اداى تكليف‌

از اول من گفته‌ام كه ما به شرط اينكه پيروز بشويم در ميدان نيامده‌ايم. ما براى اداى يك وظيفه اسلامى، وجدانى، ملى وارد شده‌ايم در اين ميدان و همه ملت ايران كه وارد شده‌اند در اين ميدان و الآن بحمد اللَّه، همه وارد هستند، توجه دارند و فهميده‌اند كه اين گروههاى مخالف، يا اين قدرتهاى مخالف چه دردى دارند. ما مى‌دانيم كه آنها دردشان به اين چيزها دوا نمى‌شود و ديگر هم مأيوس ان شاء اللَّه، بايد بشوند. و ما ان شاء اللَّه، اميدواريم كه در همه ابعاد اين جمهورى، پيروز باشيم و جنگمان هم ان شاء اللَّه، زودتر تمام بشود. و شما و همه مى‌دانند كه ما اهل جنگ نيستيم كه بخواهيم برويم يك كشورى را بگيريم يا كشورگشايى بكنيم. ما دنبال اين هستيم كه دنيا در صلح و آرامش باشد.

اسلام از اول داراى يك همچو مقصدى بوده و خصوصاً در بين مؤمنين، در بين مسلمين، اخوّت را سفارش فرموده است، بلكه ايجاد- تشريع- فرموده است.

ما بايد با همه برادر باشيم؛ با همه، همه مسلمين برادر باشيم و در مقابل كفار بايستيم، نه اينكه ما در مقابل مسلمين بايستيم. خوب، ما ناچاريم الآن، دفاع داريم مى‌كنيم. ما تا كنون يك قدم براى جنگ برنداشته‌ايم؛ اينها همه دفاع است. الآن هم كه ما وارد شده‌ايم در خاك عراق، براى دفاع است، نه براى چيز ديگر. بيايند آنها كارها را انجام بدهند، ما فوراً بر مى‌گرديم. بيايند آنها چيزهايى را كه بايد انجام بدهند، انجام بدهند، ما فوراً بر مى‌گرديم. ما نه بصره را مى‌خواهيم [و نه ديگر شهرها را.] بصره برادر ماست، ما مى‌خواهيم كه چه بكنيم؟ و ما هميشه احتراز داريم از اينكه در بصره يك وقتى خونى بريزد و در ساير شهرهاى بغداد [هم‌]؛ براى اينكه ما مى‌دانيم كه آنها با صدام از اول بد بودند. ملت عراق از حالا بد نيست، از اول با اين حزب بد بود؛ براى اينكه ملت عراق،