ابرجنايتكاران كه ادامه حيات خويش را در اسارت ملتها بويژه ملتهاى اسلامى مى‌دانند در اين سده‌هاى اخير كه راهشان به كشورهاى اسلامى نفتخيز و ثروتمند باز شد، دريافتند كه تنها «قشر مذهبى» است كه مى‌تواند خار راهى در راه استعمار و استثمار آنان باشد. و ديدند كه حكم نيم سطرى يك مرجع مذهبى مورد علاقه مردم داراى چنان قدرتى است كه دولت انگلستان و دربار قدرتمند قاجار را به زانو در آورد [١]؛ و نيز دريافتند كه زنان در آن نهضت نقش اساسى را داشتند. و متوجه شدند كه در مشروطه و پس از آن نيز زنان بويژه قشر متوسط محروم آنان هستند كه مى‌توانند با قيام خود، مردان را به ميدان بكشند. و احساس كردند كه تا اين عوامل به قوّت خود باقى هستند نقشه‌هاى آنان نقش بر آب است. و لازم ديدند براى دست يافتن به اين كشورها و مخازن سرشار آنها پايه‌هاى مذهب و رهبرى مذهبى قشرهاى مذهبى سست شود و از همان زمانها به فكر اين نقشه و عملى نمودن آن افتادند و توفيقهايى هم به دست آوردند، تا آنكه رضا خان را براى اين خدمت، يافته و او را به قدرت رساندند، و او با اين سه عامل به پيكار سرسختانه پرداخت. و كسانى كه آن زمان را به ياد دارند مى‌دانند اين خائن تبهكار با دستيارى عمّال بى‌وطنش با اينان چه كردند و براى پيروزىِ هر چه سريعترِ نقشه‌هايشان چه راههايى را براى انحراف و مصرفى نمودن و به فساد كشاندن بانوان مظلوم در پيش گرفتند. كافى است نسل حاضر كه آن روزگار سياه را درك نكرده‌اند به كتابها، شعرها، نوشته‌ها، نمايشنامه‌ها، تصنيفها، روزنامه‌ها، مجله‌ها و مراكز فحشا و قمارخانه‌ها و شرابفروشيها و سينماها- كه همه يادگار آن عصر بودند- بنگرند و يا از آنان كه ديده‌اند بپرسند و نيز سؤال كنند كه نسبت به زن، اين قشر انسان‌پرور و آموزگار، چه ظلمها و خيانتهايى در ظاهرِ فريبنده‌اى به اسمِ زن مترقى روا داشتند. شك نيست كه توده‌هاى‌

[١] فتواى عالِم بزرگ، ميرزاى شيرازى در تحريم استعمال تنباكو در زمان ناصر الدين شاه قاجار. اين فتواى كوتاه به لغو قرارداد «رژى» انجاميد.