كند از نمازش كه مبادا دست او در آن كار باشد؛ دست نفس اماره در كار باشد. بخواهد پاسدارى بكند، متوجه باشد كه مبادا دست او در كار باشد؛ و او را به كارى وادار كند كه خودش تباه بشود و جمهورى اسلامى را هم چهره‌اش را يك طور ديگر نمايش بدهد، شماهايى كه دست اندر كار هستيد در اين جمهورى اسلامى، چه آن آقايان سفرا و كاردارهايى كه در خارج مى‌روند و خارج بيشتر توقع هست و چه شما سپاه پاسداران و ساير قواى نظامى و انتظامى كه در داخل خدمت مى‌كنيد و چه وكلاى محترم كه در مجلس خدمت مى‌كنند و چه همه؛ قوه قضائيه، قوه اجرائيه؛ همه بايد از خودشان مراقبت كنند، بدانند آن كه آنها را به اين قدرت رسانده است كه قدرتهاى بزرگ دنيا حساب براى آنها باز كرده‌اند. و همين مخالفتهايى كه هر روز مى‌كنند و توطئه‌هايى كه هر روز اين قدرتهاى بزرگ مى‌كنند، دليل بر قدرتمندى شماست. اگر شما قدرتمند نبوديد كه آنها با شما مقابله نمى‌كردند. چون مى‌بينند كه يك قدرتى اينجا هست، شما بايد بدانيد كه اين قدرت، قدرت بازوى شما و من و ساير افراد نيست، اين يك قدرت الهى است. يك قدرت اسلامى است. يك قدرت ايمان است كه اين كار را انجام داده، ايمان است كه شما را وادار مى‌كند برويد و براى اسلام فداكارى كنيد و ايمان است كه در جبهه‌ها اين عزيزان ما در جنگ تا حد شهادت حاضر هستند. و تا اين ايمان را حفظ كرديد و تا اين تعهد به اسلام را حفظ كرديد، هر گز نخواهيد آسيب ديد.

و بايد ما توجه كنيم به اينكه ما امروز در حال جنگ هستيم؛ هم جنگ سياسى و هم جنگ نظامى. الآن ما با تمام اين قدرتهايى كه در جهان است و آنهايى كه تبع قدرتهاى بزرگ هستند، در حال جنگيم؛ يعنى، آنها به ما حمله مى‌كنند و ما در حال دفاعيم. باز وقت آن نرسيده است كه بگوييم خير، ما خودمان هستيم و مستقليم و همه چيزها تمام شده. خير، الآن جبهه‌ها احتياج به افراد دارد.

در جبهه‌ها بايد افراد بروند. اين يك واجب شرعى- الهى است، منتها واجب كفايى. به همه واجب است، مگر اينكه به اندازه كفايت حاصل شده باشد. هر كه مى‌تواند، قدرت دارد، بر او واجب است. و اگر به اندازه كفايت به طورى كه سران نظامى، از سران‌