بايد كرد؟ آيا راهپيمايى و فريادها و بيقراريها از دست دشمنان اسلام و مستضعفان جهان كافى است؟ يا آنكه اين وسيله است، نه هدف. گرچه دولتهاى منطقه و عمال استعمارگران و ستم‌پيشگان همين فريادها را نيز تحمل نمى‌كنند؛ و مطمئن باشيد كه فريادها را در حلقوم ستمزدگان و محرومان خفه مى‌كنند. هم آنان كه از هم اكنون از فرياد مظلومانى كه در هر سال يك مرتبه در حول كعبه آمال خود مى‌گردند و ناله و فغان مى‌كنند، و در مجمعى كه اساسش بر امور سياسى بنيان گذاشته شده به مخالفت برمى‌خيزند، خروش و پرخاش مسلمانان را براى رهايى قدس، به هر وسيله‌اى كه باشد خفه خواهند كرد.

اسلام عزيز و پيامبر عظيم الشأنش و شهيد محرابش كه در شب مبارك قدر براى محرومين به خاك و خون كشيده شد، اين شكوه را به كجا سر دهند كه سلطه گران در بلاد اسلامى مى‌گويند درد و رنج بكشيد و ناله نكنيد! در زير شكنجه‌هاى امريكا و اسرائيل پليد و ديگر قدرتمندان خرد شويد و دم در نياوريد! دردها زياد است، لكن چاره چيست؟ ملت ايران به پيروى از قرآن كريم و اسلام بزرگ، راه چاره را يافت و رژيم امريكايى پهلوى را پس از فريادها و اعتصابها با مشت و دندان در مقابل تانكها و مسلسلها از پاى درآورد، و صدام جنايتكار و حزب مشرك او را با ايمان و قيامِ للَّه از پاى درآورد، و صدام بلندپرواز را كه لاف سردارى قادسيه مى‌زد به دريوزگى و ذلت كشاند، و تمام توطئه‌ها را با هدايت الهى در نطفه خفه كرد. و اكنون نيز از پاى نمى‌نشيند تا آنچه از روز اول به عنوان غرامت و براى تأديب مجرم خواست جامه عمل پوشد، و تصميمات شوراى امنيت و سازمانهاى بى‌ارزش را جز ورق پاره‌هايى در خدمت «وتو» كنندگان نمى‌داند.

آنان با همه عربده‌ها و تبليغات بى‌پايه سر تعظيم به پيش صهيونيزمها فرو آورده و براى تحكيم پايه‌هاى حكومت آنان و وابستگانشان چون صدام در آستانه مرگ ننگين به تشكيل جلسه و صدور قطعنامه پرداخته‌اند، و گمان كرده‌اند دولت متكى به خدا و ملت عظيم ايران بيدى است كه از اين بادها بلرزد. ملتى كه اكنون طعم شيرين شهادت را