شهادت ٧٢ تن برگزيدگان خدا در حكومت جبار بنى اميه خسارت ديد؟ و انقلاب عظيم ايران از شهادت هفتاد و چند تن در يك لحظه و هزاران جوانان بزرگوار عاشق خدا و شهادت خسارت ديد، كه ما خوف خسارت در شهادت عالِمى بزرگوار و بزرگى متعهد و فداكار داشته باشيم. مگر فقهاى ارجمند و ائمه جمعه و جماعت والا مقام كه در صف مقدم انقلاب بودند و هستند نبايد در صف مقدم شهدا و جانبازان در راه دوست باشند.

چه كسى اولى‌ به شهادت است در زمانى كه كفر بنى اميه اسلام را تهديد مى‌كرد، از فرزند معصوم پيامبر اسلام و فرزندان و اصحاب او؟ و چه كسى اولى‌ به شهادت است در عصرى كه استكبار جهانى و فرزندان خلف آن در داخل و خارج، اسلام عزيز را تهديد مى‌كنند، از امثال شهيد بزرگوار ما و فقيه متعهد و فداكار اسلام شهيد صدوقى عزيز- رضوان اللَّه عليه- شهيد بزرگى كه در تمام صحنه‌هاى انقلاب حضور داشت و يار و مددكار گرفتاران و مستمندان بود، و وقت عزيزش صرف در راه پيروزى اسلام و رفع مشكلات انقلاب مى‌شد، و براى خدمت به خلق و انقلاب سر از پا نمى‌شناخت. هر جا زلزله مى‌شد شهيد صدوقى براى ترميم خرابيها آن قدر كه توان داشت حاضر؛ هر جا كه سيل مى‌آمد او بود كه در صف مقدم براى دستگيرى خلق خدا حاضر بود. در جبهه‌ها او و دوستان او و امثال او بودند كه هر چند يك دفعه سركشى كرده و آرامش قلب خلق اللَّه بودند. اين مدعيان خدمت به خلق و قيام براى خلق كه در بيغوله‌ها خزيده و در حال انقلاب به چپاول اسلحه و مهمات بيت المال خلق فعاليت شبانه روزى نمودند، اينك كه خداوند تعالى چهره كريهِشان را آشكار كرد و دستشان را از مال و جان خلق اللَّه كوتاه نمود، چنين خدمتگزارانى را از اين خلق مى‌گيرند، و چون دزدان از سوراخ درآمده و غافلگيرانه اين گونه مردان فداكار براى ملت و توده‌هاى محروم را از محرومين مى‌ستانند و آن را به حساب قدرت خويش مى‌آورند و فتحى بزرگ براى خود و اربابان خود مى‌دانند، و با تمام رسوايى باز خود را براى حكومت اين ملت اسلامى مهيا مى‌كنند.

غافل از آنكه هر شهادتى ملت را به هدف بزرگ نزديكتر مى‌كند، و آنان را در پيشگاه حق و خلق رسواتر و بى‌آبروتر. ما در عين حال كه از شهادت و فقدان اين بزرگان‌