مى‌رويد، قدم داريد بر مى‌داريد رو به تباهى. آن روزى شما قوى هستيد كه اين بقال سر محله و آن مؤمن توى مسجد و آن كسى كه در جاهاى بزرگ و اعيان و اشراف- فرض كنيد- هست، براى شما اين طور نباشد كه براى او يك كارى بكنيد، براى اين نكنيد. اينها را مقدم بر آنها بدانيد؛ اينهايى كه شما را به وزارت رسانده‌اند- با اينكه وزارت الآن يك چيز مهمى نيست پيش شما- اينهايى كه قدرتمندها را بيرون كردند، اينهايى كه همه آن اشخاصى كه مقدرات يك كشور در دستشان بود و ما را و شما را و همه كشور را به تباهى كشيده بودند، آنها را بيرون زدند، اينها را بايد ما قدرشان را بدانيم؛ يعنى نگه‌شان داريم. براى خدا، براى اسلام، براى حيثيت خودتان، براى حيثيت كشورتان، بايد اين سر و پابرهنه‌ها را نگه‌شان داريد؛ اينهايى كه بعد از همين كه هر شهيدى شما پيدا مى‌كنيد، آن طور برايش تظاهرات مى‌كنند، آن طور برايش- عرض بكنم- به سر و سينه خودشان مى‌زنند، كه مى‌بينيد نشان مى‌دهند. يك همچو ملتى را بايد با همين وضع نگه داشت و اين به دست امثال شماست كه اين طور باقى بماند. اگر يك وقت سر خورده بشوند از دولت و خيال كنند كه دولت دارد براى خودش يك كارهايى انجام مى‌دهد و براى ما نيست و چطور، آن وقت هست كه شما هر كدامتان- خداى نخواسته- از بين برويد، يك كسى برايتان فاتحه نمى‌خواند.

شما كارى بكنيد كه بعد از مردنتان هم اين طور وضع مردم باشد با شما؛ بعد از شهادت هم- اگر نصيبتان شد- مردم با شما اين جور باشند. پيش خدا، اين ارزش دارد. وقتى خداى تبارك و تعالى ديد كه يك جمعيتى ايستاده‌اند و فرياد مى‌زنند، توى سرشان مى‌زنند كه رجايى چه، خدا به رجايى رحم خواهد كرد. اگر- خداى نخواسته- هم آن يك اشكالاتى در آن باشد، به همين، خدا رحم مى‌كند. خوب، مؤمن، چهل تا مؤمن شهادت بدهند به خوبى يك كسى، خدا قبول مى‌كند اين را؛ براى اينكه يك آدمى است كه چهل نفر مؤمن اين را به خوبى شناخته‌اند، وقتى به خوبى شناختند، خداوند عفو مى‌كند؛ فرضاً از اينكه يك جمعيتهايى اين طورى بريزند در خيابان و آن طور و به سر و