جامعه، در همه جا اين است كه خدمت بكنند، خدمتگزار باشند، نه ارزش به اين است كه به مردم حكومت كنند. در جمهورى اسلامى، اين معنا كه هم مقامات آن مقاماتى كه سابق تخيل مى‌شد، نيست و هم اشخاصى كه متصدى امور هستند، آن اشخاصى كه در يك خانواده اشرافى بزرگ شده باشند و يك زندگى چه كرده باشند و نتوانند بسازند با مردم، نتوانند بسازند با يك زندگى عادى، آن طور هم نيستند.

من فيلمى كه ديشب از مرحوم رجايى‌ [١] گذاشته بودند و منزلش را نشان مى‌دادند- يك دفعه ديگر هم مثل اينكه ديدم اين را- بعضى از اشخاصى كه پيش من بودند، مى‌گفتند: ما رفتيم منزل آقاى رجايى، اين خوب نشان مى‌داد، آنجا به اين اندازه نيست؛ واقع مطلب اين طور نيست. اين يك چيز بزرگى كانّه نشان دارد مى‌دهد و حال آنكه ما كه رفتيم منزلشان ديديم كه، مسأله اين طور هم نيست. وقتى بنا شد كه يك نفر رئيس جمهور شده يا يك نفر نخست وزير است، آقا منزلش آن طورى است و وضع عادى‌اش اين طورى است، اين ديگر نمى‌شود كه از يك قدرت بزرگى بترسد. براى چه بترسد؟ اين را كه از او نمى‌گيرند. آن بايد بترسد كه مى‌خواهد چپاول كند و مى‌خواهد يك حكومت كذايى بكند، آن بايد بترسد. اما رجايى- خدا رحمتش كند- و امثال اينها و باهنر [٢] و اينهايى كه ما از دست داديم، كه اين طور نبودند كه زندگيشان جورى باشد كه مبادا يك وقتى از دست ما برود؛ خاضع بشوند پيش ديگران و براى اينكه زندگى را بيشترش بكنند زورگويى كنند به مردم.

اين يك عنايتى است كه خداى تبارك و تعالى به اين ملت كرد، و از خود مردم، از خود اين توده‌ها، از بازار- نمى‌دانم- از كوچه‌ها و خانه‌ها، افراد منبعث شدند و حكومت تشكيل دادند. وقتى از بازار، مردم حكومت را تشكيل دادند، مى‌دانند كه بازار وضعش چه جورى است. وقتى كه از بين خود مردمى كه مرفه نيستند، اينها آمدند و خودشان هم‌

[١] اشاره است به فيلمى كه از خانه محقر شهيد رجايى تهيه كرده بودند. اين فيلم چند روز قبل از شهادتش- زمانى كه رئيس جمهور ايران بود در تلويزيون به نمايش در آمد

[٢] شهيد محمد جواد باهنر.