پيروزى خود و اربابان جهانخوار خويش را در آغوش مى‌گيرند، دست به اين جنايت بزرگ زدند و در لحظاتى دردناك هفتاد و چند نفر مؤمن متعهد و فرزندان برومند اسلام را كه هر يك با فداكارى خود نخلى پر بار بود، از دست ملت گرفتند كه ناگهان صحنه‌هاى عظيم شورانگيز و انفجارات بزرگ آدم‌ساز، از آن فاجعه رخ داد. چنانكه در يك شب كه مزدوران امريكايى همه چيز را به هم ريخته و آشفته و جمهورى اسلامى را سركوب شده پنداشتند، و ملت عزيز را به سوى خود و پشتيبان خود مى‌انديشيدند، چهره نورانى اسلامى از وراى چهره‌هاى نورانى حزب اللَّه جلوه نمود و تمام قصرهاى تخيلى و آمال شيطانى آنان فرو ريخت. اين سيه‌روزان، انفجارى ايجاد كردند كه نور خدا را خاموش نمايند و خداوند قادر به دست مبارك حزب اللَّه انفجارى در واكنش آن ايجاد فرمود، كه انقلاب اسلامى و همه نهادهاى آن چون سدى آهنى و صفى مرصوص از آسيب دهر مصون ماند.

يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ‌ [١]. مگر شهداى بزرگوار هفتم تير در مجاهدات سرسختانه خود و فداكارى بيدريغ در راه هدف چه مى‌خواستند جز پيروزى انقلاب و سرنگونى پرچم شيطانى كفر و نفاق، و جز افتادن ماسك ريا و تزوير چهره‌هاى كريه و ددمنشانه به صورت خلقى و اسلامى؟ چه بسا اگر اين شهادتهاى دلخراش واقع نمى‌شد، آنان با همان خوى شيطانى و با ظاهرى فريبنده در صحنه بازيهاى سياسى باقى مى‌ماندند و بى‌امان ضربه‌هاى خويش را به انقلاب و فرزندان راستين آن وارد مى‌كردند و براى اسلام و مسلمانان مظلوم سنگِ راه مى‌شدند و با ضربه نهايى امريكا و ديگر ابرقدرتها جمهورى را شكست مى‌دادند، يا لا اقل پيروزى را به عقب رانده و راه را طولانى مى‌كردند، ولى اين فاجعه غمناك و شهادتهاى پى در پى به پيروزى اسلام انقلابى سرعت بخشيد.

سپاس فراوان به درگاه خداوند متعال كه با عنايات خاصه خود اين كشور بقية اللَّه‌

[١] سوره توبه، آيه ٣٢: «بر آن شده‌اند تا نور خدا را خاموش سازند، اما خداوند اراده نكرده است جز آنكه نور (هدايتش) را كامل گرداند هر چند كه كافران را خوش نيايد».