و اگر به داد اين جمعيت خداى تبارك و تعالى نرسيده بود، خدا مى‌داند كه مسأله فحشا را به كجا رسانده بودند. شما شايد خيلى‌هايتان مطلع باشيد از آن قصه‌اى كه در شيراز اتفاق افتاد و آن بساطى كه درست كردند [١] و آن عقدى كه واقع شد ما بين يك پسر و يك مرد. اينها دنبال يك همچو چيزى بودند؛ مى‌خواستند اين كشور را به اينجا برسانند. خدا به فرياد اين ملت رسيد؛ ملت مظلوم و متحول كرد اين جمعيت را به يك جمعيت حزب اللهى، يك جمعيتى كه همه چيزش را دارد براى خدا مى‌دهد. اين مسأله مهم است؛ اين مسئله‌اى كه آن اشخاصى كه در صدد تهذيب هستند، در صدد تزكيه نفس هستند، پنجاه سال زحمت مى‌كشند؛ بعد از زحمتهاى فراوان پنجاه ساله به يك مقامى مى‌رسند. و اين جوانها را خداى تبارك و تعالى آن طور در ظرف يك مدت بسيار كم متحول كرد به يك مقامى كه آنهايى كه پنجاه سال زحمت كشيده‌اند، نرسيده‌اند به اين مقام، نرسيده‌اند به آنجا كه غير از خدا اصلًا هيچى نخواهند، شهادت را اين طور طالب باشند. اين طور شهادت را در بر بگيرند. اين يك مسأله مهمى است. ما هميشه بايد در نظر داشته باشيم كه اين مسأله، مسئله عادى نيست كه يك نفر آدم، صد نفر آدم، هزار نفر آدم يا همه بتوانند انجامش بدهند. يك كشور چهل ميليونى كه با بى‌بند و بارى مى‌خواستند اينها را بار بياورند و همه قدرتها دنبال اين معنا بودند و همه تبليغات و همه گفتار و همه نوشته‌ها دنبال اين بود، يكدفعه متحول بشود به يك كشورى كه همه حزب اللَّه هستند و همه آن چيزهايى [را] كه شهوى بود و آن چيزهايى [را] كه مربوط به شهوات نفسانيه بود، دور ريختند و ايستادند در مقابل قدرتهاى بزرگ و شكست دادند آنها را. اين تحول، تحولى است كه شرق و غرب نمى‌توانند بفهمند. آنها هر چيزى مى‌توانند بفهمند، همين در سطح ماديت اشيا را ارزيابى مى‌كنند كه كدام پيروز شد، كدام پيروز نشد. در

[١] اشاره به نمايش مستهجن و غير اخلاقى يك گروه از هنرپيشگان خارجى در پياده‌روهاى شهر شيراز، هنگام برگزارى «جشن فرهنگ و هنر شيراز».