و دوم شخص اسلام، على بن ابى طالب- سلام اللَّه عليه- است. ايشان خودش يك. كارگر بوده؛ يعنى، قنات حفر مى‌كرده، مى‌رفته است قنات مى‌كنده است آب بيرون مى‌آورده، لكن براى خودش نه، بعد از آنكه بيرون مى‌آمده، وقف مى‌كرده براى مستمندان، براى آنها. يك نفر كارگر بوده است كه براى اعاشه خودش هم كار مى‌كرده و در عين حالى كه آن طور قنات‌ها را- چندين قنات از ايشان هست- كنده با دست خودش. و همان روز- به حسب نقل- همان روزى كه بيعت به امامت كردند براى او و به خلافت، وقتى بيعت تمام شد، همان روز بيل و كلنگ خودش را برداشت دنبال كار ...

اين، دو نفر شخص اول اسلام كه كارشان بايد سرمشق باشد براى همه ما، شما مقايسه كنيد اين احترامى كه كارگر در اسلام به واسطه عمل اين دو بزرگمرد تحقق پيدا كرده و اين ارزشى كه به شما داده است كه خودش هم در عرض شما آمده است.

و اين فقط [مختصّ‌] على بن ابى طالب- سلام اللَّه عليه- نيست، حضرت صادق، حضرت باقر، آنها هم، از آنها نقل كرده‌اند كه در يك محلى كه داشتند، مى‌رفتند كار مى‌كردند. به حضرت صادق بعضى مى‌گفتند آقا- حضرت صادق شغلش خيلى بود.

شغل معنويش زياد بود و كار تبليغاتى و كار تعليماتى‌اش زياد بود، مع ذلك، خودش تشريف مى‌برد به حسب اين نقل و در آن جايى كه داشت، كار مى‌كرد- به او عرض كردند كه خوب، اين را به ما واگذار كن. فرمود: من ميل دارم كه كارى كه مى‌خواهم براى خودم بكنم، حرارت آفتاب را در بدن خودم حس كنم. [١] اين چقدر ارزش مى‌دهد كه يك نفر، كه در زمان خودش شخص اول بود و داراى آن مقامات بود، خودش كار مى‌كند و تعليم مى‌دهد كه ارزش كار چى است! شما در بلوك كمونيستى سران اينها را ببينيد! ادعاها و شعارها زياد است. در طول زمان، اينها شعار داده‌اند و ادعا كرده‌اند، لكن وقتى كه مى‌بينيد كه خود آنها وضعشان چه جورى است، سلوكشان با كارگر چى است، به كارگر چه نظرى دارند، چه جور نگاه مى‌كنند، سرمايه دارى [را] هم ملاحظه كنيد،

[١] وسائل الشيعه، ج ١٧، كتاب تجارت، ص ٢٠، باب ٤، ح ٢ و ص ٣٩، باب ٩، ح ٧.