گناه نيست و از اخلاق كريمه برخوردارند، انتخاب كن كه تأثير معاشرت در دو طرف صلاح و فساد اجتناب ناپذير است، و سعى كن از مجالسى كه انسان را از ياد خدا غافل مى‌كند پرهيز نمايى كه با خو گرفتن به اين مجالس ممكن است از انسان سلب توفيق شود، كه خود مصيبتى است جبران ناپذير.

بدان كه در انسان- اگر نگويم در هر موجود- به حسب فطرت، حبّ به كمال مطلق است و حبّ به وصول به كمال مطلق، و اين حبّ محال است از او جدا شود و كمال مطلق محال است دو باشد و مكرّر باشد، و كمال مطلق، حق- جلّ و علا- است، همه او را مى‌خواهند و دلباخته به اويند گرچه خود نمى‌دانند و در حجب ظلمت و نورند و با اين حجب، پندارند چيزهاى ديگر مى‌خواهند و به هر كمال يا جمال يا قدرت يا مكانت كه رسيدند به آن حد قانع نيستند و گم‌شده خود را در آن نمى‌يابند.

قدرتمندان و ابرقدرتان به هر قدرتى برسند دنبال قدرت فوق آن مى‌گردند، و علم طلبان به هر مرتبه از علم برسند ما فوق آن را مى‌خواهند و گم‌شده خود را كه خود غافل از آنند در آن نمى‌يابند. اگر به قدرت طلبان، قدرت تسلّط و تصرّف در همه عالم مادّى، از زمين‌ها و منظومه‌هاى شمسى و كهكشان‌ها و هر آنچه فوق آنها است، بدهند و بگويند: «قدرت ديگرى فوق اينها و عالمى يا عوالمى ديگر فراتر از اينها است، آيا مى‌خواهى به آنها برسى؟» محال است تمنّاى آن را نداشته باشند، بلكه به لسان فطرت مى‌گويند: «اى كاش به آنها نيز دست يابيم!». و به همين گونه است طالب علوم، بلكه اگر شك كند كه مقام ديگرى- فوق آنچه دارد- هست، فطرت مطلق جوى او گويد: «اى كاش بود و من هم قدرت تصرّف در آن داشتم، يا سعه علم من آن را نيز شامل بود!».

آنچه همه را مطمئن مى‌كند و آتش فروزان نفس سركش و زيادت طلب را خاموش مى‌نمايد وصول به او است، و ذكر حقيقى او- جلّ و علا- چون جلوه او است استغراق در آن آرامش بخش است. أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ‌ [١] گويى فرمايد: توّجه توّجه! به ذكر او

[١] سوره رعد، آيه ٢٨: آگاه باشيد كه ياد خدا باعث آرامش دلهاست.