خود اين مردم بعد از اينكه اين همه فشار را در سالهاى طولانى ديدند، كم كم احساس كردند كه بايد اين عمل را انجام بدهند و بحمد اللَّه روحانيون و همين طور خطبا براى بيدار كردن مردم حظّ وافرى داشتند. وقتى يك انقلاب از خود مردم شد اين را نمى‌شود با يك دسته‌اى، بلكه با يك لشكرهايى اين را بر هم زد. مى‌شود كه- فرض كنيد- يك قدرت بزرگ مثل امريكا حمله كند به ايران و ايران را بگيرد، لكن نمى‌تواند انقلاب را به هم بزند، نمى‌تواند كه اين مردم را رام كند. ما ديديم كه قدرت به آن بزرگى شوروى به افغانستان حمله كرد، منتهى با يك صورتى كه غير حكومت افغانستان خواسته اين را، لكن وقتى وارد شد قدرت و قواى او به افغانستان، فشل شد و الآن به نظر مى‌رسد كه پشيمانند، لكن رويشان نمى‌آيد بگويند. اگر امريكا- فرض كنيد- بيايد ايران را بگيرد، ابتدا بتواند يك همچه كارى بكند، نمى‌تواند در اينجا ادامه پيدا كند؛ مى‌تواند كه طيّاره‌هايش را، جنگنده‌هايش را بفرستد و شهرها را بمباران كنند و اينها، ولى وقتى آمدند روى زمين، مردم آنها را با چنگ و دندان از بين مى‌برند. اينهايى كه خيال مى‌كردند كه با يك عده‌اى مى‌توانند كه ايران را برگردانند از اين حال، اينها از باب اينكه نه اسلام را شناخته بودند و نه مردم ايران را و نه اين تحول عظيمى را كه در ايران پيدا شد و شما مى‌بينيد و همه مى‌بينيم كه در خوزستان و آنجاهايى كه مركز جنگ و آن همه بساط هست، مردم چطور مقاوم هستند.

مباهات به نمازهاى جمعه مناطق جنگى‌

من وقتى جماعتهاى روز جمعه بعضى از بلاد خوزستان را، مثل آبادان و اهواز، اينها را و دزفول و اينها را مى‌بينيم واقعاً پيش خودم يك مباهاتى مى‌كنم كه ما يك همچه جاهايى را داريم. اسلام يك همچه مناطقى را دارد؛ منطقه‌اى كه هر آنش دارد بمباران مى‌شود، جماعتش به آن قدرت، امام جماعتهايش به آن قدرت صحبت مى‌كند، جمعه‌اش به آن طور با عظمت ايجاد مى‌شود. جمعه‌اى كه در بلاد جنگى ايجاد مى‌شود غير جمعه‌اى است كه در تهران يا در قم يا در جاهاى ديگر ايجاد مى‌شود، آنجا يك‌