که شرکت انتشار تأسیس میشد در جلساتی که مرحوم آقای آیتی هم بود و شرکت میکردیم راجع به اینکه چه کتابهایی خوب است تألیف یا ترجمه بشود از جمله پیشنهاد شد کتاب مرآة الاسلام ترجمه بشود و مرحوم آقای آیتی قبول کردند که ترجمه کنند و ترجمه کردند به نام آئینه اسلام. این کتاب فصلی دارد تحت عنوان «قرآن». آن فصل را مخصوصاً بخوانید. همین مطلبی را که الآن من عرض میکنم در آنجا نسبتاً خوب بیان کرده و سراغ سورههای مختلف قرآن رفته و محتوای این سورهها و آهنگ آیات را در نظر گرفته و بعد میگوید ببینید چگونه تناسبی هست میان آهنگهای مختلف این آیات و محتواهای آنها. مثلًا آنچه که در سوره «وَالطّور» خواندیم، با شدت خیلی فوقالعادهای است: «وَ الطّورِ. وَ کتابٍ مَسْطورٍ. فی رَقٍّ مَنْشورٍ.

وَ الْبَیتِ الْمَعْمورِ. وَ السَّقْفِ الْمَرْفوعِ. وَ الْبَحْرِ الْمَسْجورِ. انَّ عَذابَ رَبِّک لَواقِعٌ. ما لَهُ مِنْ دافِعٍ».

سوره «اقْتَرَبَتِ السّاعَةُ وَ انْشَقَّ الْقَمَرُ» هم همین طور است ولی با روح خاصی همه این سوره یک روح دارد که عرض میکنم. حتی در این سوره چند داستان آمده ولی صورتی که این داستانها در این سوره دارند با صورتی که همین داستانها در سورههای دیگر قرآن دارند فرق

مطلوب واقع شد. (در اوایل عمرش آن زمان که از اروپا آمده بود چون تحصیلاتش بیشتر در اروپا بوده و تحصیلات ابتدایی خیلی کمی در مصر داشته، شاید تحت تأثیر اروپاییها یا جوانی، بالاخره در دوره جوانی در نوشتههایش یک نوع چموشیهایی هم کرده؛ من ندیدهام ولی نقل میکنند که مطالبی گفته است.) بعد به وزارت فرهنگ مصر هم رسید و با همان کوریاش مدتی وزیر فرهنگ مصر بوده است. آخر عمر دوران پختگی و کمالِ اوست. تا آخر عمر دائماً کار میکرد و خانمش گویا یک زن فرانسوی بود که مطالب را برایش میخواند و همکارش بود. کتابهای آخرش کتابهای دوران پختگی اوست و در اواخر عمرش گرایش اسلامی عمیق و شدیدی پیدا کرده بود و خیلی خوب شده بود. یکی از آخرین کتابهایش- که نمیدانم آخرین کتابش است یا یکی از آخرین کتابهایش- همین کتاب مرآة الاسلام است.