آشنایی با قرآن ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٦٣ - ایمان به غیب، اساس دعوت پیامبران

میکند. این تقدیرهایی که ما میگیریم به قیاس گرفتن با حرفزدنهای دو تا انسان است. بنابراین هیچ تقدیری نمیخواهد. انسان وقتی حالت وحی را مجسم کند که پیغمبر اکرم چگونه [به سوی آن] کشیده میشد [مطلب برایش روشن میشود.] آنچنان از درون خودش به سوی وحی کشیده میشد که در بعضی از اوقاتِ وحی همین طور لَخت میافتاد و در زمستان سرد عرق میکرد. در آن آیه قرآن میخوانیم که «انّا سَنُلْقی عَلَیک قَوْلًا ثَقیلًا» «١» ما عنقریب سخن سنگینی به تو القا خواهیم کرد.

بنابراین «حم. تَنْزیلُ الْکتابِ مِنَ اللَّهِ الْعَزیزِ الْحَکیمِ» این همان خودش فرود آمدن وحی است و بیان کردن اینکه وحی دارد فرود میآید، از یک مقام عالی و بالا؛ اللَّهِ عزیز حکیم دارد وحی میریزد، [وحی دارد] نزول میکند، پایین میآید بر قلب تو ای پیغمبر. این نکته را مفسرین غالباً گفتهاند که هر جا که این حروف مقطّعه در قرآن آمده است، پشت سرش به مناسبت، ذکر قرآن و نزول قرآن و وحی شده؛ یعنی این خودش نشان میدهد که یک رابطهای هست میان این حروف و بیان خود قرآن. تا میگوید «حم»، «الم»، «الر»، «یس»، «طه»، کأنّه [میگوید] ما میخواهیم یک چیزی درباره قرآن بگوییم.

«انَّ فِی السَّمواتِ وَ الْارْضِ لَایاتٍ لِلْمُؤْمِنینَایمان به غیب، اساس دعوت پیامبران

اساس دعوت پیغمبران عبور دادن مردم از به اصطلاح شهادت است به غیب ولی از راه شهادت. البته کلمه «عبور دادن» اسباب اشتباه نشود.

(١) ٣. مزّمّل/ ٥.