كه اين اسم وضع تعيينى نداشته است ، پس بحسب وضع تعينى اين اسم براى آن كتاب پديد آمده است ، وبا تأمل در وضع مردم آن زمان و اهالي محيط مصنف اين مطلب مسلم مى شود .

بيان آن اينكه مردم آن زمان علاقه مفرطى بدين ومذهب خود داشتند ، چنانكه وظيفه دينى ومذهبى هر فرد همان است ، ونظر برقايت سنى وشيعي با همديگر اين علاقه بيشتر ظهور بلكه تظاهر پيدا مى كرده ، پس چون كتاب " بعض فضائح الروافض " تأليف و منتشر شده است در واقع بمثابه ء يك نوع تعدى وتخطى فاحش بحريم ناموس مذهب شيعه تلقى شده است ، وچون كتاب " نقض " تصنيف و منتشر شده است بطور حقيقت سوز دل شيعيان بر طرف شده ، وبا كمال ميل آن را مى خوانده ونشر مى كرده ، وبا شوق وشعف زياد نسخه آن را دست بدست مى گردانيده ، واز محله ء به محله ء ديگر واز ديهى بديهى ديگر بلكه از شهرى بشهر ديگر هديه وتحفه مى فرستاده اند ، پس ظرفاء جماعت شيعه بمنظور معارضه بمثل از عمل مؤلف " بعض فضائح الروافض " آن را " بعض مثالب النواصب في نقض بعض فضائح الروافض " ناميده اند واين اطلاق درزبانها دائر شده ، ودر ميان مردم معروف گرديده است ، ودر اين تسميه غايت مهارت را بكار برده اند ،زيرا از آن سه مطلب زيرين مستفاد مى شود .

الف - اينكه در اين كتاب پاره أي از مطاعن ناصبيان مندرج است .

ب - اين كه اين كتاب در جواب كتابي نوشته شده است پس مصنف آن امر خلاف ادب وخارج از صواب را مرتكب نشده است ، بلكه طبق مثل وحديث معروف " ردوا الحجر من حيث اتى " چنانكه بفارسي نيز گويند : " كلوخ انداز راپاداش سنگ است " از حريم خود دفاع كرده است ، لكن نگارنده اصل كه ابتدا بذكر فضائح رافضيان بگمان خود كرده مطابق مثل معروف " والبادى اظلم " مرتكب عمل زشت گرديده است .