الاخوان " ميرزا عبد الله افندي در " رياض العلماء " وسيد محمد باقر خوانسارى در " روضات الجنات " ( إلى غير هؤلاء ) در ترجمه حال اين عالم آنرا مستند خود قرار داده اند ، واحيانا اگر مطلبي هم از خارج بدست آورده باشند آنرا بعد از نقل اين ترجمه حال ذكر مى كنند ، وچون اهميت اين ترجمه معلوم شد وزمينه شروع مطلب فراهم گرديد بچند امر مهم در اين مورد اشاره مى كنيم .

١ - اينكه منتجب الدين رابلفظ " الواعظ " موصوف داشته استبراى آن است كه اين عالم از وعاظ بسيار معروف زمان خود بوده است واين مطلب از ملاحظة دو مورد از كتاب " نقض " بخوبى ثابت مى شود در جائى گفته است ( صفحه ١٠٢ ) مرا در شهور سنة خمسين وخمسمائة بروز آدينه بعد از نماز بمدرسه بزرگ خود نوبت مجلس بود ، ودر آن بمذهب اباحتيان طعن مى رفت .

ودر جاى ديگر ( صفحه ٤٨٨ ) گفته : روزى كه مرا بسراى سيد فخر الدين رحمه الله نوبت مجلس بود ( تا آنكه گفته ) ما مجلس به آخر آورديم .

از اين نقطه نظر است كه در پشت جلد بعضى نسخ كتاب " نقض " كه بتصريح افندي در " رياض العلماء " بسيار قديم بوده ، بلكه بعد از تأمل در سبك عبارت پشت جلد مذكور بظن قوى بر مى آيد كه آن نسخه در زمان حيات مؤلف كتابت شده بوده است ، أو را بوصف " ملك الوعاظ " وصف كرده اند ( وكلام افندي عن قريب نقل خواهد شد ) ودر ترجمه حالى كه از رافعي نقل خواهد شد نيز تصريح باين شده است كه اين عالم بصفت وعظ متصف بوده است .

ليكن ناگفته نماند كه وعظ وتذكير در آن زمان يكى از وظائف مهمه علماى بزرگ ودانشمندان نامى ومعروف بعلم وفضل وزهد و تقوى بوده است ، چنانكه از ملاحظة تراجم علماى آن زمان بخوبى بدست مى آيد مثلا عالم معروف أبو الفتوح اسفرائيني ، ومجد الدي