تاريخ تحليلي اسلام - نصیری رضی، محمد - الصفحة ١٠١ -           قريش، براى جبران شكست بدر، در سال سوم هجرت رهسپار مدينه شد و در

و افراد قبيله‌اش را به ايمان تشويق كرد [١] و هنگام عزيمت به احد، وصيت كرد كه چنانچه كشته شدم همه اموالم از آن رسول‌خدا (صلى الله عليه وآله) باشد.

‌ اما بيش‌تر يهوديان، با آن‌كه پيامبر (صلى الله عليه وآله) را مى‌شناختند، به دلايل مختلف با او به مخالفت برخاستند; حى‌بن‌اخطب، رهبر قبيله بنى‌نضير يكى از اين افراد بود ولى پيامبررحمت (صلى الله عليه وآله) با آنان پيمان عدم تعرض و هم‌زيستى مسالمت‌آميز امضا كرد. بخشى از بندهاى قرارداد چنين است:

‌ ١. مسلمانان و يهوديان همچون امتى واحد در مدينه خواهند بود .

‌ ٢. هر گروه در انجام مراسم دينى خود آزاد است.

‌ ٣. چنان كه جنگى رخ دهد، اگر تجاوزى نباشد، به يكديگر كمك خواهند كرد.

‌ ٤. هرگاه مدينه مورد يورش دشمن قرار گيرد، هر دو گروه در دفاع شركت مى‌كنند.

‌ ٥‌. صلح با دشمن با مشورت هر دو طرف انجام خواهد شد.

‌ ٦‌. امضاكنندگان اين پيمان با خيرخواهى و نيك رفتارى در كنار هم به‌سر خواهند برد. [٢]

‌ متأسفانه يهوديان، به سبب روحيه قوم‌گرايى و نژادپرستى، نتوانستند در برابر گسترش اسلام آرام بمانند و به بهانه‌هاى مختلف پيمان عدم تعرض و توطئه را نقض كردند. [٣] آن‌ها به‌طور رسمى سراغ قبايل مكه رفتند و قريش را عليه اسلام و مسلمانان تحريك كردند. جنگ احزاب نتيجه جنايت و توطئه يهوديان بنى‌نضير است. بنى‌قريظه در جنگ خندق به نفع قريش وارد نبرد شد و پيمان شكنى كرد و بنى‌قينقاع نيز، با تجاوز به حقوق يك زن مسلمان، آتش درگيرى با مسلمانان را شعلهور ساخت. بدين ترتيب، پيمان همزيستى مسالمت‌آميز به‌طور كامل نقض شد. مسأله تغيير قبله، لجاجت، حسادت، غرور، قوميت‌گرايى و... بخشى از دلايل مخالفت شديد آنان با اسلام و پيامبرخدا (صلى الله عليه وآله) به‌شمار مى‌آيد.

جريان نفاق و منافقان

در آغاز بزرگ‌ترين سوره قرآن، براى معرفى مؤمنان و خصوصيات و نشان‌هاى آنان چهار آيه و براى شناساندن كفار و ويژگى‌هاى آن‌ها دو آيه، وجود دارد; ولى بيش از ١٣ آيه به