انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٧٠
فِرْق كَالطَّودِ الْعَظِيم).[١]
«به موسى وحى كرديم كه با عصاى خود بر دريا بزند. او عصاى خود را بر بخشى از آب زد، هر بخشى از آب، به صورت كوهى در آمد».
در اين جا نمى توان اراده و خواست موسى و كوبيدن عصاى او را در پيدايش چشمه ها و پديد آمدن كوههايى بى دخالت دانست.
٣. سليمان نبى، از اولياى بزرگ خداست كه داراى قدرت هاى غيبى گسترده اى بوده است. وى از اين مواهب بزرگ الهى با جمله ى (وَ أُوتِينا مِنْ كُلِّ شَىْء)[٢] تعبير آورده است و در اين سوره در آيه هاى ١٧ـ٤٤ و سوره ى سبأ آيه ى ١٢، سوره ى انبياء آيه ى ٨١ و سوره ص ٣٦ـ٤٠ تفصيل اين مواهب آمده است كه مطالعه اين آيات ما را به عظمت قدرت موهوبى سليمان آشنا مى سازد. براى اين كه خوانندگان گرامى به گونه فشرده از اين قدرت ها آگاه گردند، قسمتى از آيات مربوط به اين ولى الهى را مطرح مى كنيم تا روشن گردد كه اعتقاد به قدرت غيبى بندگان خدا، مسئله اى است كه قرآن از آن خبر داده است.
سليمان از نظر قرآن سلطه اى بر جن و پرندگان داشت و زبان پرندگان و حشرات را مى دانست. چنان كه مى فرمايد:
(وَوَرِثَ سُليمانُ داودَ وَقالَ يا أَيُّهَا النّاسُ عُلِّمْنا مَنْطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينا مِنْ كُلِّ شَىْء إِنَّ هذا لَهُوَ الفَضْلُ الْمُبين * وَحُشِرَ لِسُلَيْمَـنَ جُنُودهُ مِنَ الجِنّ وَالإِنْسِ وَالطَّيْرِ فَهُمْ يُوزَعُونَ * حَتّى إِذا
[١] شعراء/ ٦٣.
[٢] نمل/ ١٦.