انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٩٩
مردم به گفتار ورفتار پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) مصونيت را يك حالت لازم وشرط حتمى تلقى مى كند:
خطا واشتباه در غير تبليغ دين به دو صورت متصوّر است:
الف: خطا در انجام وظيفه ى مذهبى اعمّ از فردى مانند اشتباه درركعات نماز و يا اجتماعى مانند كشتن فرد بى گناه.
ب: اشتباه در امور روزانه ى زندگى.
مسأله ى جلب اعتما دمردم كه عامل مهم در پيشرفت مقاصد پيامبران است ايجاب مى كند كه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) در قسمت عمل به وظايف مذهبى اعم از فردى واجتماعى مصون از اشتباه باشد، زيرا اشتباه در اين قسمت كم كم سبب مى شود كه مردم در تعاليم وگفته هاى آنان به ديده ى شك وترديد بنگرند وبا خود چنين بينديشند كه وقتى پيامبر در عمل به وظايف، اشتباه وخطا مى كند، از كجا معلوم كه در بيان تعاليم دچار اشتباه نشود؟.
اين انديشه ايجاب مى كند كه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله وسلم) در كارهاى عادى وجريانهاى روزمرّه نيز از اشتباه وخطا مصون باشند، زيرا اشتباه در اين مورد از اعتماد مردم مى كاهد وسبب مى شود كه مردم به تعاليم او از ديده ى ديگرى بنگرند.
اشتباه نشود! ما نمى گوييم اشتباه در امور زندگى ملازم با اشتباه در بيان وظايف وتعاليم است زيرا چه بسا ممكن است مردى از جانب خدا در قسمت دوّم مصونيت داشته باشد ولى در امور عادى دچار خطا ولغزش گردد وتفكيك ميان اين دو كاملاً صحيح وپابرجاست.
اين تفكيك براى دانشمندان كاملاً امكان پذير است، ولى روى سخن در