وى مى گويد: فرشتگان به ابراهيم و همسر او ساره نويد مى دهند كه به همين زودى داراى فرزندى به نام اسحاق مى شوى ساره مى گويد: آيا ممكن است منِ پيرزن از شوهرى پير، داراى فرزند گردم در اين موقع فرشتگان مى گويند:

(...أَتَعْجَبينَ مِنْ أَمْرِ اللّهِ رَحْمَتُ اللّهِ وَبَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَميدٌ مَجيدٌ) .

« آيا از فرمان و دستور خدا در شگفت هستى، رحمت و بركتهاى او بر شما خاندان است او ستوده و نيكوكار است».

كشاف در تفسير آيه مى گويد: ساره در خانه ى آيه هاى الهى و مركز اعجاز و امور خارق عادت زندگى مى كرد، از اين جهت شايسته بود به جاى تعجب، خدا را سپاسگزار گردد و فرشتگان با جمله (رَحْمَتُ اللّهِ وَبَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَالْبَيْتِ)مى خواهند بگويند: خداوند با اين نوع اعجازها و كرامت ها شماها را عزيز گردانيده و نعمت هاى خود را بر شما خانواده ارزانى داشته است ديگر نبايد تعجب كنيد.[١]

بنابر اين، بيت در اين موارد، كنايه از محلّ نبوت، و مركز وحى و مهبط رسالت است و اهل چنين مكانى بايد كسانى باشند كه از هر جهت با صاحب نبوت متناسب وهماهنگ باشند و تنها انتساب نسبى و يا حسبى بدون هماهنگىِ روحى و روانى كافى نيست.

اتفاقاً در مذاكره گسترده اى كه ميان ابو جعفر امام باقر (عليه السلام) با قتادة بن

[١] كشّاف، ج٢، ص ١٧: «انّ هذه وأمثالها مما يُكرمكم به ربُّ العزةِ ويَخصُّكم بالإنعام به، يا أهل بيتَ النبوة، فليست بمكان تعجب».