انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٣٩

پيامبران خدا پيوسته گروهى را كه وجود پيامبران را به فال بد مى گرفتند و بدى ها و ناكامى ها را از ناحيه آنان مى دانستند، مذمت مى كردند و مى گفتند:

(قَالُوا طَائِرُكُمْ مَعَكم أَئِنْ ذُكِّرْتُمْ...).[١]

«سرنوشت شما كه نتيجه اعمالتان مى باشد با شما است اگر متذكر گرديد».

اگر در اين آيه ديگر مى گويد:

(...أَلا إِنّما طائرهُمْ عِنْدَ اللّه وَلكنَّ أَكثَرَهُمْ لا يَعْلَمُون).[٢]

«سرنوشت آنها نزد خداست و بيشتر آنها نمى دانند».[٣]

مقصود اين است كه خداوند بزرگ در پرتو علم و آگاهى وسيعى كه دارد از سرنوشت شما مطلع است.

نكته ى قابل ملاحظه اين است كه در آيه نخست مى گويد: سرنوشت شما با شما است (طائركم معكم) زيرا اعمال انسان سازنده سرنوشت انسان مى باشد ولى آنجا كه از علم محيط خدا نسبت به سرنوشت انسان، سخن مى گويد در آنجا مى گويد: سرنوشت شما نزد خدا است(إِنّما طائركُمْ عِندَ اللّه).

قرآن در آيات ديگر حالات و اعمال پيشين انسان را علت گرفتارى ها و دگرگونى ها مى داند چنان كه مى فرمايد:

(وَما أصابَكُمْ مِنْ مُصِيبَة فَبِما كَسَبَتْ أَيديكُمْ وَيَعْفُوا عَنْ كَثير)[٤]