انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٢٣

استثناء (اِمْرَأَتَكَ) از لفظ (أَهْلَكَ) نشانه روشنى بر شمول آن بر همسر است و دليلى ندارد كه استثنا را استثناى منقطع بگيريم.

موسى (عليه السلام) در راه خود از مدين به مصر، آتشى را از دور مشاهده مى كند و مى گويد:

(...قالَ لأَهْلِهِ امْكُثُوا إِنّى آنَسْتُ ناراً لَعَلّى آتيكُمْ مِنْها بِخَبَر...).[١]

«به خانواده خود گفت: در اين جا توقف كنيد، من از نقطه اى كه آتش روشن است خبرى بياورم».

و به همين مضمون است آيه هفتم از سوره نمل كه درباره ى ابراهيم مى فرمايد:

(فَراغَ إِلى أَهْلِهِ فَجاءَ بِعِجْل سَمين) .[٢]

«ابراهيم به سوى اهل بيت خود رفت و براى مهمانان خود گوسفند چاقى آورد».

اين آيات و نظاير آنها نشانه ى اين است كه همسر انسان نيز جزو اهل بيت است همچنان كه فرزندان نيز جزو اهل خانه به شمار مى روند.

تحديد «اهل البيت » از نظر مصداق

تا اينجا توانستيم لفظ «اهل بيت» را از نظر مفهوم روشن سازيم، اكنون وقت آن رسيده است كه به بيان مصاديق آن در روز نزول آيه بپردازيم.