انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١٠

سيد ساجدين، امام زين العابدين (عليه السلام)، در دعاى خود مى فرمايد:

«فسميت دعاك عبادة و تركه استكباراً و توعدت على تركه دخول جهنم داخرين». [١]

«خواندن خود را پرستش ناميدى و ترك آن را كبر ورزى و به تاركان آن وعده ورود در آتش در حالت ذلت دادى».

و گاهى در دو آيه كه به يك مضمون مى باشند در يك جا لفظ عبادت و در ديگرى لفظ دعوت وارد شده است; مانند:

(قُلْ أَتَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللّهِ ما لا يَمْلِكُ لَكُمْ ضَرّاً وَلا نَفْعاً...).[٢]

«بگو: آيا جز خدا چيزى را مى پرستيد كه براى شما زيان و سودى را مالك نيست».

و در آيه ى ديگرى مى فرمايد:

(قُلْ أَنَدْعُوا مِنْ دُونِ اللّهِ ما لا يَنْفَعُنا وَلا يَضُرُّنا...).[٣]

«بگو: آيا جز خدا، موجودى را بخوانيم كه براى ما سود و زيانى ندارد».

در آيه ى ديگرى مى فرمايد:

(...وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ ما يَمْلِكُونَ مِنْ قِطْمِير).[٤]

«آنانى كه غير او را مى خوانند،مالك پوسته هسته خرما نيستند».