انديشه هاى جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٤٢٩

دعامه بصرى انجام گرفت، خود قتاده با طبع عربى خود دريافت كه مقصود از «بيوت» در آيه :(فى بُيُوت أَذِنَ اللّهَ أَنْ تُرْفَعَ وَيُذْكَرَفِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيها بِالغُدُوِّ والآصالِ)[١] . خانه هاى سنگى و گلى نيست ابو حمزه ثمالى مى گويد:امام به قتاده گفت:

«وَيْحَكَ أَتَدْرى أَيْنَ أَنْتَ، أَنْتَ بَيْنَ يَدَىْ بُيُوت أَذِنَ اللّهُ أَنْ تُرْفَعَ... فَأَنْتَ ثَمَّ ،وَنَحْنُ أُولئِكَ».

«مى دانى تو كجا هستى؟ تو در برابر خانه هايى هستى كه خدا اجازه داده است كه رفعت پيدا كنند، تو اى قتاده آنجا هستى وما ، بينِ همين بيوت و خانه ها هستيم».

در اين موقع قتاده به تصديق امام برخاست و در تأييد او گفت:

«صَدَّقْتَ وَاللّهِ جَعَلَنىَ اللّهُ فَداكَ وَاللّهِ ما هِىَ بُيُوتُ حِجارَة وَلاطِين».

«درست گفتى! خدا مرا فداى تو قرار دهد، اين خانه ها خانه هاى سنگى وگلى نيست» .

يعنى مقصود گروهى است كه به بيت نبوت وشجره ى رسالت منتسب گردد.[٢]

اين احتمال اگر هم در آغاز نزول آيه قطعى نباشد ولى پس از مرور زمان لفظ «اهل البيت» در معنى بيت نبوت، تعين پيدا كرده و جز اين، معنى ديگرى از اين لفظ به اذهان خطور نمى نمود، و هم اكنون نيز چنين است.