قرآن پيرامون همسران پيامبر در سوره ى احزاب از آيه بيست و نهم تا آيه سى و چهارم بحث و گفتگو مى كند و در تمام آيات، ضماير مربوط به همسران پيامبر را مطابق قواعد ادبى مؤنث مى آورد، در اين مورد متجاوز از بيست ضمير مؤنث به كار مى برد و مى فرمايد:(كُنْتُنَّ * فَتَعالِينَ *أُمَتِعْكُنَّ* أُسَرِّحْكُنَّ * تُرِدْنَ * لَسْتُنَّ * اتَّقَيْتُنَّ * فَلا تَخْضَعْنَ * قلنَ * قَرْنَ بُيُوتِكُنَّ * تَبَرُّجْنَ * اتِينَ * أَطِعْنَ * وَاذْكُرْنَ * و...) .

ولى هنگامى كه به آيه مورد بحث مى رسد كه در ذيل آيه سى و سه قرار دارد يك مرتبه لحن سخن دگرگون مى شود و مخاطب عوض مى گردد وضماير را مذكر مى آورد و مى گويد:(عَنْكُمُ الرِّجْسَ)و (يُطَهِّرَكُمْ)در اين صورت بايد دقت كرد كه هدف از اين دگرگونى چيست؟

اين دگرگونى جز اين نيست كه آيه درباره ى غير اين گروه نازل شده هر چند در سياق آيات مربوط به آنها آمده است، حالا نكته اين «تداخل» چيست وچرا در اثناى گفتگوى با همسران، يك مرتبه طرف خطاب دگرگون مى شود ومطلب مربوط به غير آنان به ميان مى آيد آنگاه، دو مرتبه به بحث پيرامون همسران باز مى گردد؟ فعلاً در باره ى آن بحث نمى كنيم وآن را به آينده واگذار مى كنيم.

كسانى كه اصرار مىورزند آيه مورد بحث را مربوط به همسران پيامبر بدانند در توجيه مذكر بودن ضماير به قدرى دچار تكلّف مى شوند كه صرف وقت در نقل كلمات آنان چندان سودى ندارد.