در گذشته روشن كرديم كه اراده ى وارد در آيه، تكوينى است نه تشريعى، وبه ديگر سخن اراده اى است كه متعلق آن قطعاً تحقق پذيرفته ـ نه اين كه اراده اى است كه هم ممكن است تحقق بپذيرد و هم ممكن است كه تحقق نپذيرد ـ يعنى از قبيل اراده آفرينش آسمان ها و زمين است كه اراده از مراد تفكيك نمى پذيرد، نه از قبيل درخواست ايمان و تقوا يا نماز و روزه از مكلفين كه در برخى مؤثّر است و در برخى ديگر مؤثّر نيست.

بنابر اين مراد خدا در آيه كه عبارت است از: بردن پليدى هاى روحى وآلودگى معنوى و پاكيزگى از خلاف و گناه، قطعاً تحقق پذيرفته است و «اهل البيت» وارد در آيه مصون از گناه و پيراسته از خلاف مى باشند و مصاديق اين مفهوم بسيار محدود و معدود خواهد بود و هرگز نمى توان گفت كه كسانى كه به نوعى به بيت نبوى، پيوند نسبى و حسبى داشتند مشمول مفاد آيه مى باشند. و هيچ كس نيز ادعاى عصمت درباره ى آنان نكرده است.

اهل البيت در لسان پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)

قراين موجود در متن آيه به گونه اى پرده از روى مصاديق «اهل البيت» برداشت و ثابت نمود فقط عده ى بس معدودى مى توانند مصداق آيه باشند، هر چند انگشت روى اسامى و ديگر مشخصات آنان ننهاد.

اكنون وقت آن رسيده است كه براى تعيين مصاديق آن، به احاديث اسلامى و سخنان پيامبر گرامى مراجعه نمود، و مشكل را از اين راه باز گشود و آنان را به درستى شناخت.