رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) به روايتى چهل روز و به روايت ديگر هشت ماه و به روايت سوم، نُه ماه، هنگامى كه براى گزاردن نماز صبح، به مسجد مى رفت، به در خانه على (عليه السلام)مى آمد و مى گفت:

«الصَّلاةُ، الصَّلاةُ،(إِنَّما يُريدُ اللّهُ لِيُذْهبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُم تَطْهيراً) ».

و اين حديث از ابو سعيد خدرى و ابى الحمراء نقل شده و متون روايت آنان در «الدر المنثور» وارد شده است.

سيد علوى حداد مى نويسد:

حديث امّ سلمه را مسلم در صحيح، ترمذى در جامع، احمد در مسند، حاكم در مستدرك، بيهقى در سنن، ابن حِبّان در صحيح ، و نسايى و طبرانى در معجم كبير، ابن جرير و ابن المنذر و ابن أبى الحاتم در تفسير خود آورده اند و گروهى به صحت اسناد حديث اعتراف كرده و از ميان صحابه پانزده نفر مانند على و حسنين، عبد اللّه بن جعفر، ابن عباس و ام سلمه و عايشه و سعد بن ابى وقاص و انس بن مالك و ابو سعيد خدرى و ابن مسعود و معقل بن يسار و واثلة بن الاسقع و عمر بن ابى سلمه و ابو الحمراء نقل كرده اند.[١]

آيا با توجه به اين روايات باز مى توان براى آيه، مفهوم و تفسير ديگرى جست؟ شگفت از سر دبير مجله ى «ترجمان الحديث» لاهور پاكستان «احسان الهى ظهير» است كه خود را مترجم و سخن گوى احاديث نبوى

[١] القول الفصل فيما لنبى هاشم و قريش من الفضل، ج٩ ، ص ٤٨.